WIILIAM MARTEN WESTERMAN

18e HINK-STAP-SPRONG DOOR DE TIJD

De boekhandelaar en schrijver van kinderverhalen W. Marten Westerman was de grote man achter het tijdschrift Bato, een tijdschrift voor jongens dat in de jaren 1864-1883 verscheen. De lijst medewerkers bevat vele lang vergeten namen zoals P.J. Andriesen, S.J. Andriesen, mr. J.E. Banck, A. Beloo, R. Koopmans van Boekeren of mr. Jacob Domela Nieuwenhuis, om er een paar uit de lange rij te noemen. Bij elke editie van het blad waren er altijd wel enkele bijdragen van Westerman, waarvan deze mooie uit 1871: De eerste scalp..

DE EERSTE SCALP
(met een plaat)

Als een doodswa ligt het duister over boschland en prairie
Niets verbreekt de stilte in ’t ronde, alles sluimert mog. – Maar zie!
Wat beweegt zich langs dien wigwam, is t een slang die voorwaarts kruipt,
Of een man die neergebogen schier geruischloos verder sluipt?

Uit het kamp der Indianen, waar het hoofd der Ponkras troont,
In de richting van de hutten door den Pawniestam bewoond,
Treedt nu in zijn volle lengte, in het mantelbont gehuld,
Zwartvoets fiere zoon tevoorschijn, met een pijlbos goed gevuld.

In de schaduw van den morgen moeders vorschend oog ontsnapt,
Heeft hij fluks een vluggen renner half nog in de vaart betrapt
En zich windend in den zadel, zweeft hij door de neevlen heen
Als de geest van dóuden Sachem die ’t bedreigde hoofd verscheen.

Neen, niet langer kraai en raven nagezeten tot in ’t nest,
Beverbouwkunst woest vertreden of het mes tot aan ‘t gevest
In des bisons schoft gedompeld – ieder jachtkunst was vertoond
Nu die kinder-wapenfeiten op der mannen wijs gekroond!

Niet de haat voor bleekgezichten doet zijn hart geweldig slaan,
Neen een roodhuid als hij zelf is, zal deez’ jonge vuist verslaan,
In een bloedig samentreffen viel door ‘Grooten Arends’ hand,
Eens de zwartvoet, en diens schedel siert des Arends gordelrand.

Wilde beelden trekken prikklend jongen Zwartvoets geest voorbij,
Nu hij vaders dood zal wreken! – Reist zijn moeder aan zijn zij?
Wenkt zij hem om moed te houden? Treden ginds zijn makkers op,
Twijflend aan zijn moed tot handlen? – Voorwaarts, zwartkop in galop!

In het volle licht der zonne, fier ten tweekamp uitgedaagd,
Had de groote Arend schertsend naar ’s belagers naam gevraagd,
Maar een huivring sloeg zijn leden en zijn lach verloor haar toon
Bij ’t vernemen van de woorden ‘U wacht Zwartvoets fiere zoon.’

Somber zwijgend was de worsteling door de Pawnies aangestaard,
Eindlijk was de slag beslissend; Groote Arend zonk ter aard
Onder ’t wraakgeroep des vijands, door zijn’s kleppers spoed gered,
Had de held eerst rust gevonden in het groen prairiënbed.

Welk een juichtoon deed hij klinken langs de wigwams van zijn stam
Toen hij na een lange zwerftocht weer in de nabijheid kwam.
O, een lach verplooit zijn trekken door de hartstocht nog ontsierd,
Nu hij met den rauwen schedel des verslagen vijands zwiert.

Door zijn stam tot man geadeld, door zijn moeder woest omkneld,
Door zijn tijdgenoot gehuldigd, door de kindren nagesneld,
Door der maagden stoet bewonderd, ziet de roodhuid op al de eer,
Hem bij de eerste scalp weervaren met een lach vol smarte neer!

W. MARTEN WESTERMAN

De eerste scalp

Bewaren

Advertenties
Dit item was geplaatst door Muis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: