LORRIELORRIELORRIE

Het metroperron is al redelijk druk. Ik loop door naar het niet overdekte deel zodat ik nog een paar minuten de stralen van de ochtendzon op mijn gezicht kan voelen. Ik ben niet de enige met dat plan. In de zon bij het hek staat een meneer met dopjes in zijn oren en een telefoon in de hand die hij op ooghoogte voor zich houdt. Zelf ben ik geen fervent gebruiker van geavanceerde elektronica, maar ik weet er voldoende van om te begrijpen dat hij met zijn apparaat een beeldverbinding tot stand heeft gebracht. De exacte inhoud van het gesprek kan ik niet volgen omdat het gevoerd wordt in een Arabisch klinkende taal. Aan de toonzetting en mimiek is echter te zien dat zich aan de andere kant van de verbinding een baby bevindt.

Dit lijkt mij een typisch geval van een kersverse vader die zijn jonggeborene node heeft achtergelaten bij moeder, op weg naar de noeste arbeid om dit kleine mondje te voeden. Het ziet er naar uit dat hij de scheiding maar moeilijk kan verdragen en nu de moderne techniek inzet om deze zo kort mogelijk te laten zijn. De vaderlijke trots spat ervan af. Het is aandoenlijk om naar te kijken. Hij lacht en zwaait, maakt grimassen en beweegt zijn hoofd voor het schermpje heen en weer. Hij stoot klanken uit die volgens mij nergens over gaan maar die ouders over de hele wereld gebruiken om de basis te leggen voor communicatie met hun nageslacht. Eén klank komt voortdurend terug: lorrielorrielorrie. De naam van het kind? Of een onzinwoord dat vader heeft verzonnen om de aandacht van zijn spruit te trekken? Hoe dan ook, het heeft succes. Hoewel het geluid van de andere kant van de verbinding niet door de oordopjes siepelt, is het glashelder dat er positief gereageerd wordt. Alsof het allemaal nog niet genoeg is, komt de vrije hand van vader nu naast zijn hoofd in beeld waarbij hij de wijsvinger beurtelings kromt en strekt om de grimassen extra kracht bij te zetten. Daarna worden er kusjes in de strijd geworpen, met veel geluid en handgebaren. Hij maakt er een ware voorstelling van die zo te zien hogelijk gewaardeerd wordt door het kind aan de andere kant. Daar gaat hij weer: ‘lorrielorrielorrie!’

Ik sta erbij en kijk ernaar, geboeid en enigszins ontroerd. Waar vind je dit soort bevlogen vaders nog? Het wordt vol op het perron. Achter mij heeft zich een klein oploopje gevormd van mensen die het tafereel gadeslaan. De vrouw naast mij glimlacht besmuikt naar mij. Ze heeft vast zelf ook kinderen. Vertederd lach ik naar haar terug. Vader is zich nauwelijks bewust van alle aandacht en gooit er vol vuur nog een paar lorrielorrielorrie’s tegenaan.

De metro nadert. Vader scheurt zich na een laatste serie kusjes los, verbreekt de verbinding en voegt zich tussen de andere reizigers. Vlak voordat hij de metro in stapt, zie ik hem nog even. Zijn ogen staan ver en op zijn gezicht ligt een gelukzalige uitdrukking. Hij zal vandaag op zijn werk vast grootse dingen verrichten.

angeline-schoor.
.
.
.
.
.
.
.

Een kort verhaal van Angeline Schoor. Van haar verschenen bij uitgeverij Sylfaen al vier reisverhalen: Op zoek naar magie (2013), De jungle-jingle van Ecuador (2014), Prinsen op witte scooters (2015) en Muziek en wind en water (2016).
.
.
.

Advertenties
Dit item was geplaatst door Muis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: