CONTACT!

Voor een van de ramen van het metrostel waarin ik zit, op weg naar een volgende afspraak, staat een schoolmeisje in een lange rok en met een kleurige hoofddoek op. In haar hand heeft ze een telefoon en haar vingers schuiven naarstig over het schermpje. In de tegenwoordige tijd is dit een vertrouwd straatbeeld geworden. Hoewel ik zelf een deel van mijn reistijd voor woon-werkverkeer gebruik om te werken en daarvoor de benodigde elektronica op zak heb, vind ik het ook fijn om gewoon maar te zitten en rond te kijken. Je ziet nog eens wat en loopt altijd de kans onverwacht een praatje te maken met een medereiziger. Ik vind dat leuk.
De metro mindert vaart en rijdt een station binnen. In gedachten kijkt het meisje op van haar telefoon. Haar blik glijdt aanvankelijk zonder focus over het perron, totdat deze abrupt blijft hangen op een bank recht tegenover haar. Hierop hangt een ander meisje, ook in lange rok en met hoofddoek, die evenals zijzelf tot kort daarvoor zeer verdiept is in haar telefoon. Het gezicht van het meisje in de metro breekt open in een brede glimlach. Zo te zien is het meisje op het perron een goede bekende van haar. Ze zwaait en gebaart breed maar vanwege de herrie op het perron en het gegeven dat het andere meisje slechts aandacht heeft voor de telefoon in haar hand, lukt het haar niet om oogcontact tot stand te brengen. Ze is echter vastbesloten en begint ferm op het raam te bonken. Hiermee trekt ze zonder meer de aandacht van haar medereizigers in het treinstel, maar niet die van het bankmeisje.
Naast mij zit een jonge vrouw met een blonde paardenstaart en een fris, sproetig gezicht te werken. Ze doet dat nog op de ouderwetse manier, door met een balpen aantekeningen te maken op een notitieblokje. Het gebonk op het raam scheurt haar los van haar schrijfwerk en ze neemt de situatie in ogenschouw. Net als ik blijft zij geboeid kijken in afwachting van de verdere ontwikkelingen.
Vooralsnog blijft het bonken zonder resultaat maar het meisje blijkt vindingrijk. Al snel heeft ze de conclusie getrokken dat haar strategie niet gaat werken. Razendsnel zoekt ze in haar telefoon het nummer van haar kennis op, belt en kijkt verwachtingsvol naar buiten. Aanvankelijk gebeurt er niets. Kennelijk hoort het meisje op het perron door de herrie niet direct haar telefoon overgaan of is ze te zeer verdiept in de andere handelingen die ze erop aan het uitvoeren is. Tergend tikken de seconden weg. In de metro klinkt het signaal dat de trein gaat vertrekken. De deuren gaan dicht. Het meisje bij het raam blijft strak en met een verbeten uitdrukking op het gezicht naar het meisje op de bank turen, alsof ze met haar blik het signaal dat haar telefoon aan het uitzenden is wil versterken. Langzaam begint de trein te rijden. De jonge vrouw naast mij en ik kijken ademloos toe. Zou het nog lukken? En dan, in een paar luttele seconden, gebeurt het wondertje: het meisje op de bank fronst en lijkt uit haar concentratie gebracht te worden, beroert haar schermpje, luistert in verwarring en kijkt op. In de laatste seconde voordat de metro het perron af de tunnel in rijdt, zwaaien en lachen de meisjes elkaar uitbundig toe. Contact!
De blonde vrouw en ik slaken tegelijkertijd een diepe zucht van opluchting, kijken elkaar even aan en lachen blij. Ook wij delen een moment van menselijk contact.

Een kort verhaal van Angeline Schoor.
Van haar verschenen bij uitgeverij Sylfaen al vier reisverhalen: Op zoek naar magie (2013), De jungle-jingle van Ecuador (2014), Prinsen op witte scooters (2015) en Muziek van wind en water (2016).

Advertenties
Dit item was geplaatst door Muis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: