BOODSCHAPPEN

Het is druk bij de bakker. Ik vind het niet erg en wacht geduldig op mijn beurt. Haast zit niet in mijn aard en bovendien is het mijn vrije dag. Eigenlijk hou ik wel van dit soort wachtmomenten. Je hebt een duidelijk doel, maar toch de gelegenheid om even helemaal niks te doen. Je kunt een beetje suffen of kijken wat er om je heen gebeurt. Ik vind dat ontspannend en uiterst heilzaam. De doel- en prestatiegerichte westerse maatschappij geeft vaak te weinig ruimte voor dit soort niet-bezigheid.
Voor mij in de rij staat een oudere Turkse man. Hij heeft een statige houding en is keurig gekleed in een zwart pak met een lichte regenjas. Zijn haar is grijs en zijn donkere ogen staan helder. Hoewel er geen fysieke gelijkenis is, doet hij me een beetje aan mijn vader denken. Ook hij kan zo bedaard staan wachten, met dezelfde bedachtzame waardigheid.
De echtgenote van de man staat schuin achter mij. Zij draagt een grijze regenjas en heeft een hoofddoek in gedekte kleuren op het hoofd. Ze is kleiner dan de man en heeft een vriendelijk gezicht waar rust vanuit gaat. Op kalme toon souffleert zij haar man over de bestelling die hij weldra zal moeten plaatsen.
Het echtpaar is mij niet onbekend. Hoewel ik hen niet persoonlijk ken, kom ik hen bij het boodschappen doen vaker tegen, altijd samen, vredig naast elkaar lopend. Kennelijk loopt hun inkoopschema parallel aan het mijne.
Na hen ben ik aan de beurt. Ik bestel een vers broodje voor de lunch, want op mijn vrije dag verwen ik mezelf hier graag mee. Dat, vergezeld van een vers sapje en handgemalen koffie met handmatig opgeklopte melk kan mijn dag enorm opsieren. Als ook ik mijn inkopen heb gedaan en door de winkelgalerij huiswaarts loop, zie ik het echtpaar voor me uit lopen. Ze gaan naast elkaar, met kalme tred. Tussen hen in hangt schommelend een boodschappentas. Ze houden ieder een hengsel vast. Op de een of andere manier raakt dit beeld mij diep. Deze twee oudere mensen, samen op pad gegaan voor het verrichten van een eenvoudige taak. Die rustige eendrachtigheid. De samenwerkende oude handen, met van langdurige arbeid gezwollen knokkels. Het harmonieuze gebaar van die gezamenlijk gedragen last. In gedachten zie ik ze straks thuis aan de maaltijd zitten, ook weer samen. Ik houd mijn pas in en voeg mijn tempo naar het hunne, zodat ik nog even toeschouwer kan zijn van dit stille wondertje.

Een kort verhaal van Angeline Schoor.
Van haar verschenen bij uitgeverij Sylfaen al vier reisverhalen: Op zoek naar magie (2013), De jungle-jingle van Ecuador (2014), Prinsen op witte scooters (2015) en Muziek van wind en water (2016).

 

Advertenties
Dit item was geplaatst door Muis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: