DANIEL SPOERRI

Daniel Spoerri (Galați, 27 maart 1930) is een Zwitserse kunstenaar, regisseur en beeldhouwer. Hij werd in Roemenië geboren als Daniel Isaac Feinstein, een zoon van de zendeling Isaac Feinstein die zich als jood tot het christendom had bekeerd en actief was als evangelist. Hij werd in 1941 door de nazi’s opgepakt en weggevoerd naar een vernietingskamp, waar hij werd vermoord. Samen met zijn Zwitserse moeder, broers en zussen vluchtte Daniel in 1942 naar Zwitserland. Daar werden de kinderen geadopteerd en opgevoed door hun oom, Theophil Spoerri, die rector van de Universiteit van Zürich was. Daniel Spoerri kreeg vervolgens een handelsopleiding, was werkzaam als boekhandelaar, fruithandelaar en fotograaf. Op aanraden van Max Pfister-Terpis ging hij een dansopleiding volgen. Na een danscarrière (als solodanser en als regisseur van avant-garde-stukken van Eugène Ionesco, Pablo Picasso en Jean Tardieu) probeerde hij als filmregisseur te werken. In Zwitserland had hij verder al kunstenaars als Jean Tinguely en Eva Aeppli ontmoet. In de jaren vijftig bevond Spoerri zich in het gezelschap van het internationale netwerk van Fluxus-kunstenaars, die in die periode nog een los verband waren van progressieve multidisciplinaire kunstenaars die hun draai in de kunstwereld maar niet konden vinden. In 1959 trok Spoerri naar Parijs, waar hij kennis maakte met andere kunstenaars en zijn eerste objectkunstwerken ontstonden, door hem Tableaux Pièges genoemd. Op 27 oktober 1960 werd in het atelier van Yves Klein de groep Nieuw realisme (Nouveau Réalisme) gesticht, waarbij naast Klein en Spoerri ook Jean Tinguely, Arman, François Dufrêne, Raymond Hains, Pierre Restany, Jacques de la Villeglé en Martial Raysse bij waren betrokken. Ook Wolf Vostell, César Baldaccini, Niki de Saint Phalle, Gérard Deschamps en Christo voegden zich bij de groep, die sterk werd beïnvloed door bewegingen als Dada, Fluxus en Pop-art. Vanaf 1961 kwam de assemblage-kunst in het middelpunt van de belangstelling stond en werden de werken van de groep kunstenaars steeds meer gewaardeerd.

Daniel Spoerri is vooral bekend geworden door zijn readymade-objecten, zijn mixed media-kunst, zijn assemblage-kunst, zijn performances, zijn eat-art en zijn kunstenaarsboeken. In zijn Tableaux Pièges bevestigde hij objecten die willekeurig op hun ondergrond stonden, zoals een tafel, en riep dat uit tot kunstwerk uitroept. De enige verandering die hij meestal aanbracht was dat hij het vlak waarop de voorwerpen zich bevonden, niet langer horizontaal maar verticaal opstelde. Bij zijn ‘eat art’ (kunstwerken in suiker, koek, chocolade, enz.) wilde hij de ‘eeuwigheidswaarde’ van het kunstwerk aan de orde stellen. De kunstenaar ging regelmatig naar de vlooienmarkt, waar mensen allerlei ouwe troep te koop aanboden. Hij kocht dan de hele handel op, haalde een busje lijm uit zijn zak en plakte alles vast. Dat ging dan zo in zijn deux-chevaux naar zijn atelier. In 1962 ontwierp en bouwde hij samen met onder anderen Jean Tinguely, Niki de Saint Phalle en Robert Rauschenberg het Dynamisch Labyrint in het Stedelijk Museum in Amsterdam. In 1963 werd hij beroemd met zijn Menus-pièges: twaalf dagen werd het publiek in een Parijse galerie uiteenlopende menu’s voorgezet, samengesteld door verschillende kunstenaars en schrijvers, variërend van exotische heerlijkheden tot broodsoep (‘Menu prison’). Na afloop fixeerde Spoerri de resten van de dis op het tafellaken en hing dat vervolgens als schilderij aan de muur. In de bediening zette hij dan bijvoorbeeld de toen bekende kunstcriticus Pierre Restany. Als je zat te eten, kon je hem roepen (‘Pierre, viens ici!’), maar dan kon Daniel ineens voor je neus staan en je toeroepen: ‘Afblijven verder!’. Hij pakte dan zijn lijmpot en plakte alles vast, bracht plastic over de asbak aan en hup, weer een tafel klaar en aan de muur. In 1968 heeft hij in Düsseldorf zijn eigen ‘Eat Art Restaurant’ geopend waar hij met hetzelfde systeem werkte. Hij bracht er ook het eigen tijdschrift ‘Eart Art Edition’ uit. De gasten konden na het diner hun tafel met overblijfselen door Spoerri tot kunstwerk laten vereeuwigen. Voor Spoerri stond deze kunstvorm gelijk aan het fixeren van een moment (un tranche de vie). Spoerri was eveneens betrokken bij de bouw (van 1969 tot 1994) door vijftien internationale kunstenaars van Le Cyclop de Jean Tinguely in het Franse Milly-la-Forêt. Van 1983 tot 1989 doceerde Spoerri aan de Akademie der Bildenden Künste München in München. Rond 1990 kocht Spoerri een terrein van 18 hectare in de buurt van de Monte Amiata, de hoogste berg van de Toscane. In de loop der jaren is daar een beeldenpark ontstaan met kunstwerken/installaties van bevriende kunstenaars, maar ook met veel eigen sculpturen.




 

 

Dit item was geplaatst door Muis.
%d bloggers liken dit: