ANDRÉ KERTÉSZ 2

André Kertész (Boedapest, 2 juli 1894 – New York, 28 september 1985) maakte in 1933 het fotoboek Distortion, waarvoor veel ophef ontstond. André Kertész was altijd al geïnteresseerd geweest in de mogelijkheden binnen de fotografie van spiegels, reflecties en vervormingen, maar pas in 1933 ging hij serieus kijken wat de mogelijkheden waren toen het blad Le Sourire hem benaderde met het verzoek een serie foto’s te maken. Le Sourire was een Frans geïllustreerd tijdschrift dat werd uitgegeven tussen 1899 en 1940. Het was een van de vele luchtige en enorm populaire Parijse tijdschriften met tekeningen van semi-geklede demoiselles, evenals verhalen en grappen van soortgelijke aard. In wezen heel onschuldig, maar in het buitenland hadden ze in die periode een bedenkelijke reputatie. Vooral Britten en Amerikanen vreesden dat dit soort publicaties tot een morele vernieling zouden leiden en waarschuwden tegen hun verschijning. In het Parijse amusementspark Luna Parc ontdekte hij de lachspiegel en Kertész, die nog niet eerder naaktfoto’s had gemaakt, ging hiermee aan de slag om te experimenteren. In vier weken tijd maakte hij ongeveer tweehonderd kunstzinnige naaktfoto’s van twee Russische modellen Najinskaja Verakatsj en Nadia Kasine. Het was een bijzondere serie foto’s van vrouwelijke naakten, gedeformeerd door lachspiegels, die onder invloed van de vernieuwingen van het surrealisme tot stand kwam. Een daarvan was nevenstaande foto, die al direct associaties opriep met het beroemde schilderij De Schreeuw (1893) van de Noorse schilder Edward Munch. Het boekte Distortion veroorzaakte veel ophef, maar ook veel waardering. Een criticus beschreef Distortions als ‘….  een briljant onderzoek naar stijlmiddelen met een originaliteit die schuilt in de interpretatie van een klassiek onderwerp: het vrouwelijk naakt in combinatie met de moderne fotografie’ en merkte op dat de ‘anamorphoses’ een dialoog aangaan met de weelderige vrouwenbeelden van Picasso, Arp en Moore. Distortions was wel een uitzondering binnen het oeuvre van Kertész. In tegenstelling tot Man Ray en Raoul Ubac onderzoekt hij het surrealisme niet verder, maar ontwikkelt Kertész zijn eigen stijl van fotografie van het gewone straatleven, die hem veel internationale waardering opleverde.


.

.

.

.

.

.

.
.

Dit item was geplaatst door Muis.
%d bloggers liken dit: