CIMON EN PERO – 07

Cornelis van Caukercken (Antwerpen, 10 maart 1626 – Brugge, 1689) was een Vlaamse graveur en verkoper van prenten. Zijn naam wordt een zeldzame keer geschreven als Cornelis van Koukerken. Hij was de zoon van de boekbinder Lambrecht van Caukercken, die uit Breda afkomstig was, en Gasparine Vereycken. Cornelis was op 2 augustus 1664 getrouwd met Marie Breyghel, die eerder weduwe was geworden van de Bruggenaar J.B. Muenincx. Aanvankelijk werkte Van Caukercken in zijn geboorteplaats Antwerpen, maar na zijn huwelijk trok hij naar de stad van zijn bruid. Hij maakte vooral prenten die waren gebaseerd op de werken van erkende Vlaamse meesters als Rubens en Van Dijck. De invloedrijke Engelse graveur, schrijver en antiquair Joseph Strutt (27 oktober 1749 – 16 oktober 1802) liet eind 18e eeuw over de graveerwerken van zijn verre voorganger Van Caukercken weten: ‘He worked entirely with the graver, in a heavy laboured style, without much taste. He usually crossed his second strokes squarely upon the first, which mode requires more exquisite handling of the graver than Caukerken possessed, to render the effect agreeable.’ Strutt liet ook weten Caukerken’s tekeningen als onvolmaakt te beschouwen, hoewel hij nog wel zo genereus was te zeggen dat de beste werken van Van Caukercken niet zonder enige kwaliteit waren. Van Caukercken heeft nochtans de nodige mooie portretgravures op zijn naam staan van collega-schilders als Peter Snayers, Tobias Verhaect, Robert van Hoeck, Peeter Meert of van Charles van den Bosch (de bisschop ban Brugge) en koning Charles II van Engeland. Verder maakte hij een groot aantal portretten van apostelen en heiligen, plus gravures van christelijke voorstellingen. In zo’n rijtje kon natuurlijk de Charitas Romana ofwel het mythische verhaal van Cimon en Pero niet ontbreken, en er mag best bij worden gezegd dat in tegenstelling tot wat Strutt beweerde, dit werk meer dan verdienstelijk is.

Dit item was geplaatst door Muis.
%d bloggers liken dit: