MUIZENEST

Donderdag 27 september 2012 was een druilerige dag. Er stond ook een behoorlijke wind. Nog maar de eerste prille dagen van de herfst, maar het was al duidelijk dat dit jaar niet al te veel hoefde te worden gerekend op een indian summer. Iets na half acht was de zon heel voorzichtig verschenen, maar het betekende niets meer dan dat het niet langer donker was. Het bleef miezeren en dat zou de rest van de dag ook niet meer ophouden. De dagen werden vanaf nu weer snel korter, minder dan twaalf uur per etmaal. Thuis zaten Alies en Paula wat verveeld voor zich uit te kijken, wachtend op het tijdstip dat eindelijk kon worden vertrokken. Het wachten was even op het moment dat ook ik en Dinie klaar waren voor vertrek. En daarna moesten Claudi en Joep nog arriveren. Rond kwart voor acht kon dat selecte gezelschap van zes personen vertrekken naar het stadhuis in Lobith. Een min of meer geheime trouwdag, wat later in de uitgebreide familie enige verbazing en ook wat ongemak met zich meebracht.  Maar goed, het was onze uitdrukkelijke keuze het zo te doen. Eigenlijk hadden we op vakantie willen gaan en daar in het geheim trouwen. Dat vonden we toch ietsje te gewaagd. Bovendien leek ons het organiseren van een trouwplechtigheid in een of ander ver buitenland toch ook wel wat lastig. Dus toch maar een ‘kleine’ concessie: gewoon in Lobith trouwen, de beide dochters erbij en dan zijn twee getuigen ook noodzakelijk. De trouwplechtigheid verliep keurig en snel. Zo rond half tien stonden we met zijn zessen bij het stadhuis weer voor de deur, de paraplus paraat. Snel op weg naar een locatie voor een feestelijk hapje en drankje en daarna door naar Schiphol. Op weg naar Egypte, naar het mooie weer en vooral naar een lange en zonnige toekomst.

Die zonnige toekomst is er geweest, maar hij was minder lang dan we hadden verwacht. De afgelopen bijna twaalf jaar waren gevuld met fantastische vakanties, leuke weekendjes en uitstapjes, museum- en theaterbezoeken en een scala van interessante activiteiten. Ook van het najagen van onze dromen. Allereerst het compleet verbouwen van ons huis, helemaal ingericht naar eigen smaak en behoefte. Met een tuin met vijver en veel groen. Achterin mijn kantoor, volgestouwd met boeken en dingen die in de loop der jaren werden verzameld. In dingen weggooien ben ik nooit echt goed geweest. Nadat de beide meiden het ouderlijk huis verlieten (snik!, hoera!), richtte Dinie een van de vrijgekomen slaapkamers in als haar werkplaats voor De Geurfabriek. Daar werden zeepjes en aanverwante artikelen gemaakt, zodat er op de eerste verdieping altijd een zoete, bijna bedwelmende geur hing. In april van dit jaar werd eindelijk haar grote droom gerealiseerd, haar eenmansbedrijfje werd ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Er konden nieuwe dromen worden nagejaagd. Naast haar geweldige maar ook intensieve reguliere baan was haar Geurfabriek meer dan zomaar een bezigheid ernaast. Er zat zoveel passie en liefde in. En toen was het verdomme ineens afgelopen. Op 9 augustus jl. overleed Dinie, heel plotseling. Nu op vrijdag 27 september 2024 is het weer een druilerige dag. Er staat weer een behoorlijke wind. En het is stil, erg stil.