ODALISKEN – 016

Jean-Léon Gérôme (Vesoul, 11 mei 1824 – Parijs, 10 januari 1904) was een Frans schilder en beeldhouwer. In 1865 werd Gérôme verkozen als lid van het Institut de France. Hij stierf op 79-jarige leeftijd en werd begraven op het Cimetière de Montmartre. Hij weigerde mee te gaan in het door Monet en Manet begonnen impressionisme en trachtte vast te houden aan de traditie van het Franse neoclassicisme. Veel van zijn werk ademt een historische, oriëntalistische sfeer. Gérôme trok in 1840 naar Parijs waar hij als student kon werken onder Paul Delaroche, die hij vergezelde naar Italië (1844-1845). Bij zijn terugkeer kon hij, net zoals zoveel andere studenten van Delaroche, terecht in het atelier van Charles Gleyre, en hij exposeerde zijn schilderij Combat de coqs, dat hem de derde-klasse medaille opleverde in het Salon van 1847. Dit werk werd gezien als summum van de Neo-Grec-beweging die voortkwam uit Gleyre’s studio en werd verdedigd door de Franse criticus Théophile Gautier. Met La Vierge, L’enfant Jésus et St-Jean en haar pendant Anacréon, Bacchus et l’Amour wist hij een tweede-klasse medaille weg te kapen in 1848. Hij stelde Bacchus et l’Amour ivres, Un intérieur grec en Un Souvenir d’Italie in 1851 tentoon. De jaren daarna exposeerde hij met Une Vue de Paestum (1852) en Une Idylle (1853). (meer…)

Advertenties

DE EMSLANDKAMPEN

De Emslandkampen waren een groep van kampen in het Duitse Emsland en het graafschap Bentheim, gelegen in Noordwest-Duitsland in de buurt van de Nederlandse grens; aan de Nederlandse kant van de grens grofweg van Winschoten tot Coevorden. In totaal vielen onder de Emslandlager vijftien kampen, die vanuit Papenburg werden geleid. De naziregering en regionale overheden in het Emsland hadden een overeenkomst waarin werd bepaald dat de gevangenen als dwangarbeiders konden worden gebruikt om het uitgestrekte veengebied in het Emsland te ontginnen. De ontgonnen gebieden zouden bijdragen aan een grotere economische zelfstandigheid van Duitsland. De kampen hadden wisselende functies. Ze werden door de nazi’s gebruikt als: concentratiekampen (1933-1936), strafgevangenenkampen (1934-1945), militaire strafgevangenenkampen (1939-1945), krijgsgevangenenkampen (1939-1945) en buitenkampen van het concentratiekamp Neuengamme (1944/45). De veranderende functies van de kampen is verweven met de ontwikkelingsgeschiedenis van het nationaalsocialisme. De Emslandkampen hadden buitenkampen in Noord-Duitsland, Noorwegen en in het westen van Frankrijk. (meer…)

DUITSE KAMPEN IN NEDERLAND EN BELGIË

De omvang van de Holocaust blijft van een adembenemende omvang. Al jarenlang schrijf ik recensies over boeken die te maken hebben met de systematische vervolging en genocide van de Joodse bevolking van de Europese landen, in de vernietigingskampen en door massa-executies door de Duitse Einsatzgruppen. Die Einsatzgruppen waren paramilitaire doodseskaders, die direct achter de eerste Duitse troepen aan het oostfront actief waren. Deze eenheden, die bestonden uit leden van de Sicherheitspolizei (Sipo), Sicherheitsdienst (SD), Ordnungspolizei (Orpo) en Waffen-SS, volgden de Wehrmacht in het spoor van haar opmars en hadden als missie om alle weerstand achter de Duitse frontlinie uit te schakelen. Ze doodden in hun ogen ‘ongewenste elementen’ zoals Joden, communisten, zigeuners, homoseksuelen, intellectuelen, gehandicapten en partizanen. De slachtoffers waren voornamelijk burgers die zonder enige vorm van proces werden vermoord. Het aantal Joodse slachtoffers wordt door wetenschappers geschat tussen de 5,1 en 6,0 miljoen; in de media wordt steevast dat laatste, hoogste aantal genoemd. Een aantal dat zo vaak wordt genoemd dat we haast vergeten dat er ook nog 44-45 miljoen andere slachtoffers vielen, waaronder een paar miljoen Roma, homoseksuelen,gehandicapten en politieke gevangenen. De meeste historici komen uit op een totaal van 50 miljoen doden als gevolg van het oorlogsgeweld in de jaren 1939-1945. Er zijn echter ook schattingen waarbij het aantal oploopt tot 85 miljoen.
(meer…)

12 AUGUSTUS – MARCELLUS EMANTS

Marcellus Emants (Voorburg, 12 augustus 1848 – Baden (Zwitserland), 14 oktober 1923) was een Nederlandse schrijver. Hij is een van de weinige echte vertegenwoordigers van het naturalisme in de Nederlandse letterkunde en wordt gezien als voorloper van de Tachtigers. Zijn bekendste roman is Een nagelaten bekentenis uit 1894. Hij is hier al uitgebreid aan de orde geweest via een biografie en de integrale versie in 27 delen van zijn verhaal Op Zee.

Voor zijn verjaardag, 170 jaar geleden, een van de vele mooie reisverhalen die Emants heeft geschreven.Van december 1892 tot augustus 1893 maakte Emants samen met zijn echtgenote Eva Verniers van der Loeff een wereldreis, die hen door Brits Indië, Ceylon, China, Japan, Hawaï en de Verenigde Staten voerde. Alle verhalen die hij van deze reis publiceerde verschenen in 1998 bij uitgeverij L.J. Veen in een bundel met de toepasselijke naam ‘Een wereldreis in 1893’. Het merendeel van de verhalen, waaronder ‘Japansche worstelaars’ was eerder in zijn vaste blad De Gids verschenen (dit verhaal in De Gids, jaargang 57, 1893) en werd in 1897 opgenomen in de bundel ‘Van heinde en verre’.

Japansche worstelaars.

Het terrein van den strijd is een vierkant heuveltje van aarde. Een gele cirkel van gevlochten stroo bakent op dezen zwarten grond de ruimte af, dien de overwinnaar niet mag verlaten. Hij moet dus zijn tegenstander er uit of neer werpen. Aan de vier hoeken van het opgehoogde strijdperk verrijzen rood geverfde palen, die, schuin naar binnen opstijgend, een dak torsen van donker blauwe lappen. Om deze tent heen ligt de menigte op de knieën in het gras, voeten en beenen verbergend onder grijze en blauwe kimono’s, de hoofden gedekt met zwarte Engelsche ronde hoedjes of omwoeld met blauwe doeken: een ordelooze aaneenschuiving van donkere driehoekige hoopjes met witte dotjes op de ruggen. En om dit parterre heen verheffen zich, tegen de heining aan, nog open loges, luchtig samengetimmerd als de steigers om een onvoltooid huis, belegd met gele matten en beschut door een dak van rafelende lappen en lorren vol gaten. Ook in die loges liggen de Japanners op de knieën met de zwart gelakte rooktoestelletjes en de wit houten etensdoosjes vóór zich. (meer…)

THE KINKS / THE FLOCK

The Kinks was een Engelse rockgroep, die ontstond in 1963 toen twee broers uit Muswell Hill (Noord-Londen), Ray en Dave Davies, besloten een professionele band te beginnen. Eind jaren vijftig hadden de broers in de pub The Clissold Arms hun debuut gemaakt als duo. Terwijl Ray, de oudere broer, vervolgens de kunstacademie bezocht, probeerde Dave met buurtgenoot en vriend Pete Quaife een band op te richten. De naam van de groep wisselde voortdurend en was vaak afhankelijk van diegene die een optreden wist te regelen. Af en toe werden ze door Ray bijgestaan op de piano. Nadat in de zomer van 1963 Ray definitief toetrad tot de band en drummer Mick Avory werd aangenomen noemde de band zich The Ravens, wat men in het voorjaar van 1964 op advies van manager Larry Page veranderde in The Kinks. Volgens Ray was de naam afgeleid van een uitspraak van Page nadat hij Ray op een dag in een eigenaardige kledingcombinatie de studio zag binnenlopen: ‘You look like a Kink!’ De groep boekte al gauw succes met nummers zoals You Really Got Me en All Day And All Of The Night. The Kinks scoorden veel hits in Nederland en België, waaronder Tired Of Waiting, Set Me Free, Till The End Of The Day, Dedicated Follower Of Fashion, Dandy, Dead End Street, Waterloo Sunset, Autumn Almanac, Wonder Boy en Days. Hun grootste succes hadden zij in de zomer van 1966 met Sunny Afternoon. De nummers uit hun beginperiode waren toonaangevend voor de rock-‘n-roll in het midden van de jaren zestig. (meer…)

CLEMENS ZIJLMANS

.
Werk in mijn bezit:

Kunstenaar: Clemens Zijlmans
Titel: Zicht op de Kralingse Plas
Jaartal: 1998
Afmetingen lijst: 51 cm x 41 cm
Afmetingen beeld: 34 x 24 cm
Oplage: 178/300
Gesigneerd: Ja, handgeschreven (rechtsonder)
Materiaal: zeefdruk
Ingelijst: Ja.
.
.
.
.
.
.
.
(meer…)

CLEMENS ZIJLMANS

Clemens Zijlmans, geboren te Rotterdam, 30 december 1948, volgde een opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost te Breda van 1968 tot 1973. Daar studeerde hij cum laude af en kon daardoor zijn studie vervolgen aan de Jan van Eyckacademie te Maastricht. Van 1973 tot en met 1975 was hij er werkzaam geweest onder leiding van professor K. Sarneel. Sinds 1975 woont en werkt hij in Rotterdam. In 1978 en in 1980 won hij de bronzen medaille van de Europaprijs voor Schilderkunst van de stad Oostende. In die periode had hij veel tentoonstellingen, zowel alleen als in groepsverband. De Noorse regering verleende hem in samenwerking met het toenmalige Ministerie van CRM een reisbeurs voor een verblijf in Noorwegen.

Zijlmans schrijft over zijn eigen werk: ‘Het stileren van de werkelijkheid is het uitgangspunt van mijn werk. Mijn werk is figuratief en strak van vorm, waarbij toegankelijkheid essentieel is. In mijn ‘vrije’ werk gaat onder deze vorm soms een dromerig gevoel van ironie of tragiek schuil, terwijl de esthetische waarde van de afbeelding blijft prevaleren. Veel van mijn werk is in bezit van verzamelaars, bedrijven, instellingen en artotheken. Door mijn manier van werken heb ik veel opdrachten uitgevoerd in het bedrijfsleven. Naast mijn ‘vrije’ werk en deze opdrachten maak ik portretten in verschillende technieken. In opdracht heb ik meer dan 100 portretten getekend en/of geschilderd. Naast deze werkzaamheden maak ik ontwerpen, die veelal in zeefdrukken worden uitgevoerd. Via het bedrijfsleven en de Gemeente Rotterdam is bovendien veel van mijn werk in het buitenland verspreid.’ (meer…)