HERMAN HEIJERMANS

Herman Heijermans (Rotterdam, 3 december 1864 – Zandvoort, 22 november 1924) was een Nederlands toneelschrijver. Daarnaast schreef hij ook honderden kleine verhaaltjes (Falklandjes, ontleend aan zijn pseudoniem Samuel Falkland). Een ander pseudoniem dat hij gebruikte was Koos Habbema.

Heijermans groeide op als oudste zoon in een liberaal joods gezin met elf kinderen van de journalist Herman Heijermans en Mathilde Moses-Spiers. Een gezin met grote culturele belangstelling. Herman Heijermans was de jongere broer van de beeldende kunstenares Marie Heijermans en de kinderboekenschrijfster Ida Heijermans (1861-1943) en de oudere broer van de sociaal geneeskundige Louis Heijermans. Herman volgt de HBS en gaat daarna werken bij de Wissel- en Effectenbank en later de Twentsche Bank. Daarna zet hij samen met zijn broer Boen een handel op in lompen en oude metalen. Die onderneming wordt geen succes. Een faillissement kan worden afgewend, maar Heijermans blijft achter met een schuld van dertigduizend gulden. Zijn orthodox joodse verloofde, Betsy Vles, verbreekt de verhouding onder druk van haar vader, zelf een handelaar. Vader Heijermans publiceert de eerste pennenvruchten van zijn zoon in Het Zondagsblad, waarvan hij hoofdredacteur is. Zoon Herman besluit journalist te worden en vertrekt naar Amsterdam. (meer…)

Advertenties

EDWARD STEINCHEN (2)

Op 14 februari 2006 werd voor de foto „The Pond-Moonlight“ (1904) van Edward Steinchen bij Sotheby’s in New York de op dat moment hoogste prijs ooit voor een foto betaald: 2,928 miljoen dollar. Een bedrag dat bij het zien van de foto wat bevreemding wekt. Wat is er in hemelsnaam zo bijzonder aan? Wikipedia meldt hierover: ‘Steichen took the pictorialist photograph in Mamaroneck, New York near the home of his friend, art critic Charles Caffin. The photo features a wooded area and pond, with moonlight appearing between the trees and reflecting on the pond. While the print appears to be a color photograph, the first true color photographic process, the autochrome process, was not available until 1907. Steichen created the impression of color by manually applying layers of light-sensitive gums to the paper. Only three known versions of the Pond—Moonlight are still in existence and, as a result of the hand-layering of the gums, each is unique. In addition to the auctioned print, the other two versions are held in museum collections. The extraordinary sale price of the print is, in part, attributable to its one-of-a-kind character and to its rarity.’ (meer…)

EDWARD STEINCHEN (1)

Edward Jean Steichen (Bivange, 27 maart 1879 – West Redding, Connecticut, 25 maart 1973) was een in Luxemburg geboren Amerikaans fotograaf, schilder, galeriehouder en museumcurator. Steichen werd geboren in Luxemburg en emigreerde met zijn familie in 1881 naar de Verenigde Staten, waar zijn vader in een kopermijn ging werken. Op zijn veertiende ging hij in de leer als lithograaf en begon kort daarna met fotograferen. In 1900 ontmoette hij de beroemde fotograaf Alfred Stieglitz, die zijn vroege werk hoog schatte. Samen met Stieglitz en Frank Eugene richtte hij de bekende picturalistische foto-club Photo-Secession op en opende hij in 1905 de bekende „Galerie 291“ in New York City. In die periode verschenen ook diverse foto’s van hem in Stieglitz’ beroemde fototijdschrift Camera Work. Bijzondere bekendheid verwierf hij met een reeks foto’s van Auguste Rodin en zijn beeldhouwwerken.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Steichen een poosje oorlogsfotograaf, na de oorlog wendde hij zich definitief af van het picturalisme en richtte zich vooral op mode- en glamourfotografie. Hij maakte talloze foto’s voor beroemde modetijdschriften als Vogue en Vanity Fair. In de periode tussen beide wereldoorlogen fotografeerde hij ook talloze prominenten, waaronder Greta Garbo en Marlene Dietrich. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde hij de fotografieafdeling van de Amerikaanse marine. Na de oorlog werd hij directeur van de fotografieafdeling van het New Yorkse Museum of Modern Art (MoMA).

(meer…)

FRANS VAN DEN MUIJSENBERG – 010

Frans van den Muijsenberg / 25 maart 2016 / Op het strand bij Domburg

15 APRIL – JAKOB VAN DOMSELAER

Jakob van Domselaer, de oorspronkelijke naam was trouwens Jacob van Domselaar, (Nijkerk, 15 april 1890 – Bergen, Noord-Holland, 5 januari 1960) was een Nederlands componist van eigentijdse klassieke muziek. De zoon van een manufacturier volgde piano- en orgellessen bij Johan Enderlé en Willem Petri. Daarna kreeg hij in Utrecht les in compositie en piano van Johan Wagenaar. Op diens aanraden ging Van Domselaer in 1911 naar Berlijn om les te krijgen van Frédéric Lamond. Daar kwam hij in aanraking met het werk van Busoni en Schönberg. Hij was de eerste die in Nederland werk van beide componisten uitvoerde (in 1914).

Na zijn studie in Berlijn componeerde Jakob van Domselaer in de jaren twintig zeer extreme muziek. Schönberg was nog aan het zoeken naar zijn twaalftoonssysteem en Stravinsky was nog niet tot bloei gekomen toen Jakob van Domselaer in 1913 reeds zijn stijloefeningen componeerde: abstracte klankclusters waar de tijd gestold lijkt. Hij noemde het dan ook klankstollingen. Het theoretisch kader voor zijn klankexperimenten ontstond vanuit de contacten met Piet Mondriaan en de Stijlbeweging. In 1912 ontmoette Van Domselaer tijdens een reis naar Parijs de Nederlandse non-figuratieve schilder Piet Mondriaan, op aanraden van Catharine Hannaert, met wie beiden bevriend waren. Er ontstond een vriendschap en Van Domselaer legde zich erop toe de ideeën die Mondriaan had verwezenlijkt in de schilderkunst, ook te realiseren in de muziek. ‘Ik ben een begin; de bloei zal me niet gegeven worden. Dat zou te veel zijn voor één leven’, aldus Jakob van Domselaar over zijn eigen experimenteerdrang. Aan het begin van zijn loopbaan deelde hij zijn extreme visies met prominente kunstenaars als Piet Mondriaan en Theo van Doesburg. In deze tijd ontstond onder meer de Proeven van Stijlkunst, negen composities geschreven tussen 1913 en 1916 die zijn opgebouwd uit statische klankblokken. Het zijn de enige muziekstukken die zijn verwezenlijkt volgens de naar muziek vertaalde, op abstractie gerichte principes van De Stijl, de kunstbeweging die Mondriaan samen met andere kunstenaars als Theo van Doesburg en Bart van der Leck had opgericht in 1917. Nelly van Doesburg, de vrouw van Van Doesburg, speelde – als een van de weinige pianisten – de Proeven van Stijlkunst op de door haar georganiseerde Dada-avonden. Overigens voerde de componist de werken ook wel zelf uit, zoals tijdens een optreden in de concertzaal van Duwaer & Naessens aan de Stadhouderskade in Amsterdam. (meer…)

THE SHOES

1982-shoes-are-playingThe Shoes is een Nederlandse band uit Zoeterwoude die furore maakte in de hitparade vanaf 1966. De groep werd in 1963 opgericht als The White Shoes. Hits waren onder andere Na na na, Don’t you cry for a girl en Osaka. Enkele uit een zeer lange rij van hits die The Shoes scoorde. De groep bestaat uit Theo van Es (zang), Wim van Huis (gitaar), Jan Versteegen (basgitaar) en Henk Versteegen (drums). Van Es ging in 1978 solo als Theo Vaness en had korte tijd succes. Zijn solo-elpee werd in verschillende landen uitgebracht en stond enige tijd in de Amerikaanse lijst van de 200 bestverkochte albums. The Shoes met Theo van Es (Theo Vaness) is de oudste nederpop band die nog steeds optreden in de originele bezetting en dat al meer dan 50 jaar. Theo van Es treedt tegenwoordig ook weer solo op. Aangezien ze een eigen Facebookpagina onderhouden kunt u in de gaten houden waar de oude rockers optreden. Vandaag drie nummers van deze legendarische groep: Standing and Staring, Na Na Na en Osaka.
(meer…)

PIETER VAN AS – 21

Pieter van As (Rotterdam, 25 januari 1899 – Amersfoort, 29 december 1942) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog. Van As, verzetsnaam “Piet”, was haltewachter bij het openbaar vervoer te Rotterdam. Al sinds het begin van de oorlog begint hij samen met zijn broer Gerrit van As met verzetsactiviteiten in de verzetsgroep “Leeuwengarde”. Ze begonnen al kort na de capitulatie met het verzamelen van militaire gegevens en wapens en richtten een geheime wapenbergplaats in op het station Bergweg, waar Pieter werkte.Het station Bergweg, geopend in oktober 1908 was een halte van de Hofpleinlijn, de spoorwegverbinding tussen Rotterdam en Den Haag. In het najaar van 1940 vormden ze de verzetsgroep die later opging in de Leeuwengarde, waarvan Ph. W. Masselman en Gerrit van As de leiders waren. Gerrit van As (Rotterdam, 4 oktober 1902 – Amersfoort, 29 december 1942) was een broer van Pieter van As. Hij was een medewerker van een rederij.

De Leeuwengarde had een aantal ambitieuze doelstellingen. In de eerste plaats: steun aan een Engelse invasie in Nederland in de bereidheid vaderland en volk gewapenderhand vrij te vechten. En vervolgens de volledige vernietiging en uitroeiing van het nazisme en van de N.S.B.-ers, zodra de bezetter door de Engelsen bloedig teruggeslagen is. Het was de taak der Leeuwengardisten de bezetter met alle middelen te bestrijden, in het bijzonder met sabotage en spionage. De activiteiten van de Leeuwengarde werden georganiseerd in vier groepen: 1) het aanleggen van persoonslijsten voor “de dag der wrake” en het verspreiden van vlugschriften en geruchten. 2) de vervaardiging van vlugschriften. 3) het werven van “Gardisten” en het vergaren van spionagemateriaal. 4) het bijeen brengen van wapens en het plegen van sabotage: Ortskommandanturen, munitie-opslagplaatsen en militaire hospitalen moesten worden aangevallen en telefoonleidingen moesten worden vernield. (meer…)