BOTER EN MINNEBRIEVEN

Ik stuitte op een mij niet bekend gezegde: Minnebrieven zijn met boter verzegeld. De betekenis hiervan luidt dat liefdesbrieven weliswaar heel veel moois kunnen bevatten, maar wat er ook in staat geschreven niet betekent dat de liefde niet even snel kan verdwijnen. Een variant hierop is het gezegde dat een eed met boter is verzegeld ofwel een belofte waar men zich niet aan houdt en die snel vergeten zal zijn. In De oorsprong en uitleging van dagelyks gebruikte Nederduitsche spreekwoorden, opgeheldert tot grondig verstand der vaderlandsche moedertaal, deel I van Carolus Tuinman uit 1726 staan het al genoemd: Minnebrieven zyn met boter verzegelt. Ook andere gezegden met boter in dezelfde betekenis, zoals ‘als de Bruid is in de schuit, dan zyn de beloften uit’ en ‘die een hoofd van boter heeft, moet geen bakker willen zyn. De uitdrukking is dus al zeker driehonderd jaar bekend, maar aangezien het schrijven van minnebrieven al lang uit de mode is geraakt, is het gebruik van dit gezegde ook in de vergetelhoek terecht gekomen

Er is overigens een uitputtend lijst met spreekwoorden en gezegde met verwijzingen naar boter, het oer-Nederlandse product van de gekarnde room van melk. Overigens, de productnaam ‘boter’ is beschermd en mag alleen gebruikt worden als er ten minste 80% melkvet in het product zit. Margarine wordt dus ten onrechte in het dagelijks spraakgebruik boter genoemd. Vroeger werd het niet ten onrechte ‘kunstboter’ genoemd, maar ‘margarine’ lijkt wat productvriendelijker. (meer…)

Advertenties

HENDRIK DIENSKE – 028

Hendrik Dienske (Schiedam, 30 juni 1907 – Beendorf, 16 februari 1945) was een Nederlandse verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als reserve-eerste-luitenant der Artillerie diende Dienske tijdens de meidagen van 1940 bij het 10e Regiment Artillerie, dat deelnam aan de strijd om Rotterdam. Nadat hij op 17 juni 1940 was gedemobiliseerd, bleef hij contact onderhouden met officieren, onderofficieren en manschappen van zijn legeronderdeel. Hij legde daarmee de basis voor zijn latere werk in het verzet. Dienske woonde me zijn gezin met zes kinderen aan de Dintelstraat in Amsterdam, vlakbij de Waalkerk waar hij ouderling was. Rond die kerk ontstaat in november 1940 een kleine verzetsgroep, die Joodse onderduikers voorziet van schuilplaatsen. Deze groep reisde stad en land af om in gereformeerde kringen de strijd tegen het nationaalsocialisme te stimuleren. Zelf herbergt hij in zijn woning ook een aantal onderduikers. Dienske koos voor zichzelf een schuiladres in de Waalstraat. Hij werd ‘de meneer uit de Waalstraat’ genoemd, bediende zich van de schuilnamen Van Bergen en De Ridder en had regelmatig contact met ‘Bolhoed’, Gerrit van der Veen.

Dienske was ook penningmeester van de Anti-Revolutionaire Partij (ARP), waar aan het begin van de oorlog voormalig minister-president Hendrik Colijn de leider was. De ARP kwam vanwege haar halsstarrige houding ten opzichte van de bezetter al snel onder druk te staan. Massameetings van de partij werden verboden, het blad Hou en Trou mocht ook niet meer verschijnen en in oktober 1940 werden een groot aantal ARP-leden gearresteerd. Enkele dagen na die arrestaties riep Colijn twaalf uitverkorenen bijeen in Pulchri Studio in Den Haag. Colijn vreesde dat het niet lang zou duren voor ook hij gevangen gezet zou worden en dat binnen niet al te lange tijd een algemeen verbod op politieke partijen zou volgen. In beide gevallen kreeg hij gelijk. Hij hield de ‘Twaalf Apostelen‘ voor dat ze een ‘schaduworganisatie’ moesten gaan vormen om na de opheffing van de ARP de achterban blijvend geestelijk te mobiliseren en weerbaar te houden. Hendrik Dienske was één van die twaalf personen. (meer…)

002 – EWA LUDWICZAK


EWA LUDWICZAK.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

facebook.com/ewa.ludwiczak


(meer…)

DE BOER DIE STERFT – 2

Karel van de Woestijne
DE BOER DIE STERFT
houtgravure van Jozef Cantré

deel 2
(deel 1)

Worden nu de bieten gerooid, dan staat de winter voor de deur. Gij hebt het dikwijls genoeg gezien, van de boomen die zwart stonden van de natte, en van de kraaiën die roeiën door de lucht, en op het wepele land aan ’t azen. En dan is ’t sneeuw, de groote, breede sneeuw op de aarde en aan de daken. Een boere-mensch heeft dan geen werk meer dan een beetje in huis en in de schuur. Maar door het venster ziet gij den sneeuw onder den looden lucht, den witten sneeuw die gelijk blauw wordt van achteren…
En Nand, gij hebt nog zooveel andere dingen gezien. Gij hebt de stad gezien, en vele herbergen, als gij naar den markt gingt om uwe kalvers te verkoopen met hun hooge pooten, en de naakte ronde plekke op hun voorhoofd als een heilige hostie. Gij hadt altijd van die kleine, Bretonsche koetjes, en gij ziet ze nog staan op uwe stal, of als uw jongens ze leidden langs den grachtkant. Op den markt hebt ge eens een trek-hond gekocht. Het was een machtig beest, een gele gelijk bij de been-houwers. Op weg naar huis sleurde hij zóó aan de koorde, dat gij al den tijd hebt moeten draven. Gij zaagt toen, dien zomer-middag, hoe het stuiven kan als men loopt. Al de looverkens wiebelden aan de Canada’s langs de baan. En gij zijt niet eens kunnen binnen gaan in “Halfwege” om een pinte te stekken, zóó hard trok die hond… – Herinner u, in stad hebt ge twee burgers-huizen gezien, waar uwe dochters dienden. Men is er maar op zijn gemak in de keuken. En gij hebt ook de expositie van Brussel gezien, en gij weet het nog heel goed, van den duizel in uw hoofd en de moeite in uw beenen… (meer…)

JULIE ALICE CHAPELL – INSECT SCULPTURES

Julie Alice Chapell is een schilderes, fotograaf en beeldhouwster uit Portsmouth, die componenten uit oude computers en gameconsoles (van Nintendo gameconsoles tot oude dvd-spelers) haalt en vervolgens van deze componenten, voornamelijk chips, chipsecten maakt. Deze prachtige, van chips en andere computercomponenten samengestelde insecten verkoopt zij via Etsy en haar eigen website. Haar werk is inmiddels ook in allerlei galerieën en musea te zien en te koop, tegen schappelijke prijzen. Zelf zei de kunstenares over haar werk en het ontstaan ervan: ‘My art practice involves breaking down the pre-existing materials, reinterpreting them and offering them a new form with new purpose, creating something beautiful, whimsical and precious. It all started several years ago when she came across a big box of tiny electronic components at the Beneficial Foundation in Portsmouth, otherwise known as the “The Craft Bank.” The center receives unwanted items from various companies and they pass along these “hidden treasures” to schools, community groups and artists. The first thing that came into my head when I looked at them was, ‘a mass of tiny bodies and legs…ants!’ I took them home to my children and we made ants. It was only years later, when I found the box again, that it sparked a new idea. I was enrolled in a Fine Arts degree program and through it I realized that I can use found objects in her artwork. As part of my degree, I got involved with environmental art. During a workshop, I met some young artists who were creating life-size robots with circuit boards from computers. Though they abandoned their project, I took home the circuit boards because I found them “so visually appealing.” While watching a nature program on bio-diversity, I thought about the “ants” in the cupboard and proceeded to create various bug sculptures using my newly found circuit boards. Through the series, called Computer Component Bugs, I hope to raise awareness of environmental waste. The recycled bits of cultural refuse that are woven throughout my work represent a direct encounter with the excesses of modern living highlighting the dangers of planned obsolescence and e-waste in the environment. The work displays an aesthetic beauty whilst offering a socio-political discourse, attempting to reclaim waste and the destruction of the natural world, in the beauty of visual art.’
.
(meer…)

17 MAART – HERMAN HANA

Herman Hana (Amsterdam, 17 maart 1874 – Ermelo 11 december 1952) was een Nederlands kunstenaar, schilder, tekenaar en reclameontwerper. Hana was autodidact. Hij woonde en werkte in Amsterdam, Haarlem, Blaricum en Ermelo. Herman Hana was een vakkundig schilder, die onder andere portretten gemaakt heeft van Carry van Bruggen en vooral bekend werd als boekbandontwerper. Voor de Wereldbibliotheek ontwierp hij er talloze, bijvoorbeeld voor de bekende Winterboeken. Hij schreef ook het standaardwerk ‘Beknopte Perspectiefleer’ over perspectief en schaduwbepaling voor tekenaars en bouwkundigen. In 1914 schreef Hana het stempelboekje. Hana maakte in dit boekje aanschouwelijk hoe men door simpele stempeltechniek, ritmische patronen kon maken van geometrische figuren. In maart 2009 stond in het blad Design/Geschiedenis een aardig artikel waarin duidelijk wordt gemaakt dat Herman Hana tijdens de beginjaren van de twintigste eeuw een belangrijke rol speelde in de wereld van de kunst en kunstnijverheid en ten onrechte in de vergetelheid is geraakt: Een verzoening tussen kunst en machine. De vernieuwingsdrang van Herman Hana (1874-1952). (meer…)

NOIR DESIR

Noir Désir was een Franse rockband die van 1983 tot 2010 actief was. Hun bekendste album is Des visages des figures uit 2001 met daarop onder meer het nummer Le vent nous portera, met gitaarspel van Manu Chao (ook al zo’n favoriete band van me; moet ook nog eens een keer een blog over komen). Andere bekende nummers van hen zijn Aux sombres héros de l’amer, Tostaky (le conticent), Un jour en France en L’Homme pressé. De band werd in 1983 in Bordeaux opgericht door zanger Bertrand Cantat, drummer Denis Barthe, gitarist Serge Teyssot-Gay en bassist Frédéric Vidalenc. De laatste werd in 1996 vervangen door Jean-Paul Roy.
In Nederland heeft bij mijn weten de band nooit een voet aan de grond gekregen. In ons op de Angelo-Saksische wereld georiënteerde wereld komt een Franstalige band nu eenmaal niet aan de bak, hoe geweldig hun muziek ook is. Eigenlijk kwam Noir Desir hier alleen maar heel ven in beeld vanwege een dramatische zaak: in 2003 sloeg zanger Bertrand Cantat zijn vriendin Marie Trintignant (Boulogne-Billancourt, 21 januari 1962 – Neuilly-sur-Seine, 1 augustus 2003) bewusteloos tijdens een ruzie in een hotelkamer in Litouwen.
Marie Trintignant  was een Frans actrice en dochter van de bekende acteur Jean-Louis Trintignant, die ooit nog een tijdje wat had met Brigitte Bardot. Je kunt het slechter treffen. Zelfs had Marie Trintignant een meer dan behoorlijke carrière, waarvoor ze in totaal vijf keer voor diverse filmrollen werd genomineerd voor een César, zeg maar de Franse Oscar. Ze overleed op 1 augustus 2003 aan een hersenoedeem ten gevolge van de slagen die haar partner Bertrand Cantat haar veertien dagen eerder had toegebracht. (meer…)