03 – RIJKSKANSELIER EN RIJKSPRESIDENT

Door de novemberrevolutie van 1918 werd de monarchie afgeschaft en de keizer afgezet als staatshoofd. Duitsland werd voor het eerst een republiek, de zogenaamde Weimarrepubliek (1919-1933/34). In 1919 werd door de Grondwet van Weimar het ambt van een gekozen rijkspresident ingesteld als staatshoofd. Voortaan zou een democratisch gekozen rijkspresident het staatshoofd van Duitsland zijn en kwam er een collegiale Rijksregering met de rijkskanselier als regeringsleider. Volgens de Grondwet van Weimar werd de rijkspresident voor zeven jaar door het volk gekozen en was zonder beperking herkiesbaar. Hij benoemde de regering en het hoofd daarvan (de Rijkskanselier), kon het parlement laten ontbinden en via nooddecreten bijzondere maatregelingen treffen. Het parlement echter had het recht om de regering te laten vallen, de rijkspresident via een referendum af te zetten en de nooddecreten ongedaan te maken. Omdat in het parlement maar zelden een absolute meerderheid voor een stabiele regering tot stand kwam, was de feitelijke rol van de rijkspresident veel groter dan bedoeld.

Paul von Hindenburg

(meer…)

Advertenties

LA GRANDE BOUCLE 23

Bartolomeo Aimo (Virle Piemonte, 24 september 1889 – Turijn, 1 december 1970) was een Italiaans wielrenner. Eentje die buiten Italië in de vergetelheid is geraakt, terwijl hij toch een behoorlijke erelijst bij elkaar fietste.Hij schijnt dat hij als jongeman emigreerde naar Zuid-Amerika , waarschijnlijk Argentinië, waar hij in als amateur reed. In 1916 keerde hij terug naar Italië waar hij zijn legerdienst nog moest doen. Pas daarna werd hij beroepsrenner. In 1919 maakte hij zijn debuut en reed vervolgens voor diverse Italiaanse ploegen: Ganna (1919 en 1920), Verdi (1919), Legnano-Pirelli (1921, 1922 en 1924), Atala (1923), stapte daarna over naar het Franse team Aiglon-Dunlop (1925, 1926, 1928, 1929 en 1930), had tussendoor een kort uitstapje naar de Duitse wielerploeg Mifa (1927). Hoewel hij 1928 nog behoorlijk succesvol was, reed hij in de laatste twee jaar van zijn carriëre geen grote ronden meer. Daarbij mag bedacht worden dat hij als 41 jaar oud was toen hij stopte. Hij lichaam zal onderhand wel wat gehaperd hebben.

Aimo eindigde in de Giro d’Italia vier keer op het podium (een 2e plaats in 1922 en derde plaatsen in 1921, 1923 en 1928) en won er vier maal een etappe. In de Ronde van Frankrijk werd hij in 1925 en 1926 derde; in 1924 kwam hij met zijn vierde plaats net niet op het podium terecht. Op 9 juli 1925 won hij de 13e etappe van Nice naar Briancon over 275 slopende kilometers in de koude en regenachtige Alpen, met een comfortabele voorsprong van 9.57 op zijn kopman Ottavio Bottecchia (die dat jaar de Tour zou winnen voor Lucien Buysse en Bartolomeo Aimo, die beiden op bijna één uur finishte in de eindrangschikking). Blijkbaar lag die etappe de Italiaan goed, want een jaar later won hij exact dezelfde etappe opnieuw. Op 12 juli 1926 legde hij de 275 kilometer af met een voorsprong op 6.38 op de nummer twee ( de Belg Félix Sellier).  Marcel Bidot kwam in 13.05 als eerste van het peloton als derde over de streep. (meer…)

EROTIEK IN DE 19E EEUW – 16

JAC VAN LOOY – DE BRUILOFT (10)

deel 1; deel 2 ; deel 3 ; deel 4 ; deel 5 ; deel 6 ; deel 7 ; deel 8 ; deel 9

Haar maag, haar hart begon tegen haar keel op te kloppen; tot een schroeiende wolk vol steken pijn woelde het gejoel; een knellende band schrijnde haar om de slapen, als in een benauwden droom, met maar éen gevoel van weg te willen en niet te kunnen, zat zij stil, schommelend op te letten naar het zwaar bonzen in haar hoofd; de armen reikten, de hoofden bogen en wuifden voor haar in den walm, waar de santées door krielden, het klinkklanken van de rode glazen; de flessen liepen schuin leeg in de glazen, het rood bleef in de gezichten, dik van pret.
Onder de hanglamp glinsterde het felle genot; daar werd het een spel om al wat er maar over was, de schaaltjes zuurnat, de stukken sinaasappel, de flarden vlees, te stapelen op de borden van de bazen; de gladde flessen kwamen, want iedereen had er aardigheid in; ook van de andere tafels reikten de jongens de flessen, Margo kwam er bij staan, Ferdinandje gierde het uit; al de kinderen knielden op hun stoelen, lachten zonder wat te zien, naar waar de bazen troonden en dronken en waggelden van de lol achter de barricade van flesschen.
Weg wou ze, weg, klein en ongezien, bang als voor de dood te zullen moeten spugen; weg door de friste naar haar eigen kalm huisje. Besloten eindelijk, wou ze vragen aan haar man; maar Weelsen, met zijn witte armen op tafel, lag toe te kijken, had blos van de schik…. och, waarom zou ze hem dat plezier niet gunnen, hij had toch al niet veel…. maar morgen zou hij het wel moeten bezuren. Zij zakte terug, het moest dan maar gaan zo het ging, en ze zag in de hete ogen van de bruid, die genoot, genoot met ‘r graf-gezicht. Neen, kijken wilde ze niet langer. (meer…)

9 DECEMBER – OLGA ODERKERK

Olga Oderkerk (Rotterdam, 9 december 1924 – aldaar, 15 oktober 1987) was een Nederlands keramist. Ze was een dochter van beeldhouwer Cornelis Oderkerk en Sophia Anna Zoest. Ze volgde de schildersopleiding aan de Rotterdamse Academie van Beeldende Kunsten. Tijdens de studie leerde ze Henny Radijs (Rotterdam, 23 maart 1915 – Amsterdam, 2 oktober 1991) kennen. Radijs was aanvankelijk kantoorbediende, maar de keramist Hein Andrée stimuleerde haar om pottenbakker te worden. Ze volgde de opleiding keramiek aan de Rotterdamse Academie van Beeldende Kunsten (1942-1946), waar ze lessen kreeg van Andrée, Heinz Mauser en Gerrit de Blanken. Op de academie ontmoette ze dus Olga Oderkerk, met wie ze van 1953 tot 1969 samenwoonde, vanaf 1962 in Brielle. Beide vrouwen ontwikkelden zich als keramist, elk met een eigen stijl. Oderkerk maakte gebruiksaardewerk, maar ook mozaïeken, wandversieringen en plastieken. Ze signeerde haar werk met ‘OLGAO’. Oderkerk was lid van de Rotterdamse kunststichting en exposeerde meerdere malen (onder andere in het Nederlands Tegelmuseum), geregeld samen met Radijs. In 1969 verhuisde Radijs naar Amsterdam, Oderkerk keerde terug naar Rotterdam. Haar werk is opgenomen in de collecties van het Tegelmuseum, het Princessehof, het Frans Hals Museum, het Groninger Museum, het Centraal Museum en het Stedelijk Museum Schiedam. Oderkerk overleed op 62-jarige leeftijd in haar woonplaats Rotterdam. (meer…)

BAP

BAP is een van de bekendste Duitse rockbands. De band komt uit Keulen en zingt ook in het Keuls. De muziek is zowel qua stijl als inhoudelijk geïnspireerd op hun voorbeelden Bob Dylan, de Rolling Stones en de Kinks. Ook Bruce Springsteen met wie de zanger en voorman van BAP Wolfgang Niedecken bevriend is, geldt als inspiratie. De in Nederland bekendste nummers zijn ‘Kristallnaach’ van het album „Vun drinne noh drusse“ (1982) en ‘Verdamp lang her’ van het album „Für usszeschnigge!“ (1981). De band rond voorman Wolfgang Niedecken bestaat sinds 1976. De bandnaam ‘BAP’ (Kölsch voor „Papa“) is van de bijnaam van Niedecken afgeleid. De grootste successen beleeft de groep in de jaren tachtig, vooral nadat gitarist Klaus Heuser alias ‘Major Healey’ de gelederen versterkt in 1980. Klaus Heuser blijkt een begenadigd songwriter te zijn en schrijft tussen 1980 en 1999 bijna alle songs voor BAP. Tussen de intellectueel en tekstschrijver Wolfgang Niedecken en de rock-gitarist en songwriter Klaus Heuser ontwikkelt zich een gezonde spanning die net als bij hun voorbeelden Lennon/McCartney en Jagger/Richards tot goede muziek leidt. De rock-riffs van Klaus Heuser vormden een goed contrast tegen de poëtische en politiek geëngageerde Wolfgang Niedecken. Deze succesformule houdt bijna twee decennia aan. Vooral de albums „Für usszeschnigge!“ (1981) en „Vun drinne noh drusse“ (1982) maken BAP tot een topact, zeker in Duitsland. Met „Zwesche Salzjebäck un Bier“ (1984) wordt het succes bestendigd. In mijn studietijd deze drie LP’s van de groep helemaal grijsgedraaid. De groep bestaat nog steeds, maar sinds, na een aantal eerdere wisselingen, ook Klaus Heuser in 1999 de band heeft verlaten, is Wolfgang Niedecken het enige overgebleven lid van de oorspronkelijke bezetting. De muziek blijft van hoge kwaliteit. (meer…)

DE NAZIS RUKKEN WEER OP