MUIZENEST

Aan de stadskant van de spoorbrug werd in de periode 1875-1879 een zogenaamd landhoofd gebouwd. Het zuidelijke landhoofd van de brug met zijn middeleeuws aandoende torens werd ontworpen door Pierre Cuypers. De torens hebben elk vier verdiepingen hoog. Een ondergrondse tunnel (meer een gang onder de rails) verbindt de beide torens. In 2004 werd naast de Spoorbrug een fietsbrug gebouwd, de Snelbinder. Deze fietsbrug gaat dwars door het oostelijke deel van het landhoofd. De brug zorgt voor een snelle fietsverbinding tussen het centrum van Nijmegen en de nieuwbouwwijken in de Waalsprong, met een tijdwinst van ruim tien minuten ten opzichte van omfietsen via de Waalbrug.

In juni 2007 kende ik Dinie amper een maand of twee en was ze hooguit een keer of drie-vier in Nijmegen geweest. Vooral de eerste keer dat ze over de drukke Waalburg en Orangesingel de stad moest binnenrijden was voor haar, als automobilist slechts polderweggetjes en stille dorpjes gewend, al een behoorlijke horde. Het Keizer Karelplein was echter helemaal angstaanjagend, waar ze pas na een jaartje zonder schrik en beven overheen durfde te gaan. Daarna racete daar overheen alsof ze nooit anders had gedaan. Een snelle leerling, daar zou ik later op allerlei manieren achter komen.

Van de stad Nijmegen had ze tot juni 2007 dus nog niks gezien. Reden om eens een mooie en niet al te lange wandeling te maken. Gestart werd bij één van de zes opstappunten van de Snelbinder, de trap waarmee wandelaars en fietsers vanaf de Waalkade op het fietspad naast de Spoorbrug uitkomen. Vanaf de linkerkant heeft men daar een mooi uitzicht over de brede Waal, met rechts tussen de kribben zandstrandjes en aan de linkerkant de industrieterreinen met het eeuwig stinkende Honingcomplex (inmiddels ter ziele) en de altijd rokende en net zo hard stinkende afvalverwerkingscentrale (eveneens ter ziele). Maar goed, wij stonden die dag aan de stankvrije rechterkant, waar we boven uitkijken over de Waalkade en de Waalbrug. Nog een hele klim trouwens voor fietsers om boven te geraken. Het is de moeite waard, want boven wacht een mooi fiets- en wandelpad dat je zelfs slenterend binnen kortste keren naar de overkant van het water brengt. Dinie stond gelijk aan de bruglening van de Snelbinder te kijken naar de constant voorbijkomende schepen, richting het westen van het land of juist stroomopwaarts naar Duitsland. Misschien stond ze wel stiekem te kijken of ze ergens in de verte de kerktoren van Lobith kon ontdekken. Plotseling draaiende ze zich om, alsof ze voelde dat ik achter haar foto’s van haar stond te maken. Tegelijkertijd ging ze haast als vanzelfsprekend over op poseren voor de fotograaf. Ik zou dat in de jaren daarna nog vaak van haar zien, het gemak waarmee ze rustig voor de fotograaf (meestal ik) bleef staan en een betoverende glimlach op haar gezicht minutenlang kon vasthouden. Al die tijd was het landschap met de stad Nijmegen aan haar rechterkant en de kerktoren van het dorpje Lent aan de rustige kant van de Waal niet meer interessant. Slechts het oog van de camera en dat van die vent daarachter waren belangrijk.