MUIZENEST

Mario Zanin (Sarano di Santa Lucia, 3 juli 1940) is zo’n typisch voorbeeld van een eendagsvlieg in het professionele wielrennen. Zijn amateurtijd zag er echter veelbelovend uit. In 1963 won jij de Ronde van Belvedere, een eendaagse wielerwedstrijd die jaarlijks op paasmaandag start en eindigt in Cordignano (provincie Treviso). De koers wordt al sinds 1923 verreden en kende in de loop der jaren een aantal winnaars die later succesvolle carrières hadden: Maurizio Fondriest, Ivan Gotti, Giampaolo Caruso, Jaroslav Popovytsj, Sacha Modolo en Stefan Küng. Op 22 oktober 1964 won Mario Zanin in Tokyo de Olympische wegwedstrijd door in de sprint de Deen Kjell Rodian en de Belg Walter Godefroot te verslaan. De nog maar 19-jarige Eddy Merckx werd twaalfde. Een overwinning die uiteraard in de Italiaanse pers breed werd uitgemeten en hoge verwachtingen wekte. Een mooie toekomst als profrenner lag in het verschiet. Helaas, na vijf seizoenen bij vijf onbeduidende ploegjes (Maino, Queen Anne, Mainetti, Max Meyer en Kelvinator) was het afgelopen. Hij reed twee maal de Giro (in 1965 76^ste en in 1967 opgave) en in 1966 een keer de Vuelta, waarin hij ook moest opgeven maar wel zijn enige profzege haalde door op 8 mei 1966 in de elfde etappe (Barcelona-Huesca, 266 kilometer) Gerben Karstens in de sprint te verslaan. Het was wel een Vuelta 1966 met geen al te sterk deelnemersveld. In het eindklassement stonden negen Spanjaarden (en niet met nou echt bekende namen) en één Nederlander, Cees Haast. Voor de Nederlanders was het met negen overwinningen van Gerben Karstens (3x), Henk Nijdam (3x), Cees Haast (2x) en Jo de Roo best wel een geslaagde ronde. Zanin zal met zijn zege in zijn tweede seizoen ook niet ontevreden zijn geweest. Maar daar bleef het dus bij. In 1968 stopte hij als beroepsrenner. Toch onbegrijpelijk, dat iemand met deze sprintcapaciteiten niet meer overwinningen heeft behaald.