MUIZENEST

Barbara Krafft (Iglau, 1 april 1764 – Bamberg, 28 september 1825) werd geboren in Iglau, tegenwoordig Jihlava, een middelgrote stad in Tsjechië, als dochter van de Oostenrijkse hofschilder Johann Nepomuk Steiner. Ze kreeg van haar vader schilderles en verhuisde met hem naar Wenen. In 1786 exposeerde ze in Wenen haar eerste schilderijen. Ze verwierf als grote bekendheid als portretschilder en mocht lid worden van de Weense Academie voor Schone Kunsten. Na haar huwelijk met de apotheker Josef Krafft (eigenlijk Kraft) werd in 1792 hun zoon Johann August Krafft, die later als lithograaf in München werkzaam was. Na enkele jaren in Wenen te hebben gewoond, verhuisde ze eerst naar Salzburg en vervolgens, via jaar geboorteplaats Iglau, naar Praag , waar ze tot 1803 bleef. Daar voltooide ze ook talrijke portretopdrachten . Van 1803 tot 1821 woonde ze in Salzburg. Haar laatste jaren bracht ze door in Bamberg, tot haar dood op 61-jarige leeftijd. Haar schilderstijl behoorde tot het Sentimentalisme (een stijl met een overdrijving van romantische gevoelens) en het Neoclassicisme (een stijl die de vermeende puurheid van de klassieken nastreefde).

Barbara Krafft was een van de meest gevraagde en drukste portretschilders van haar tijd. Alleen al in Bamberg maakte ze in haar laatste vier jaar maar liefst 145 portretten. Vanwege het enorme aantal schilderijen is een nauwgezette uitvoering niet altijd gegarandeerd; desondanks is ze volgens kunstkenners tegenwoordig ten onrechte grotendeels vergeten. Het bekendst is ze door het portret dat ze in 1819 maakte van Wolfgang Amadeus Mozart, 28 jaar na de dood van de componist. Ze schilderde het in opdracht van Joseph Sonnleithner, op basis van informatie van Mozarts zus Maria Anna. Haar schilderij is nu een van de meest gereproduceerde portretten van Mozart. Krafft maakte niet alleen portretten, maar ook altaarstukken en genretaferelen die invloeden van de Nederlander Gerrit van Honthorst vertonen, die een wonderschone versie van Cimon en Pero schilderde. In 1797 maakte ze een wel zeer aparte versie van het verhaal van Cimon en Pero. De twee afgebeelde personen zijn Franz de Paula Anton Graf von Hartig (Praag, 29 augustus 1758 – Dresden. 1 mei 1797), een Oostenrijkse diplomaat, historicus, dichter en geograaf, en zijn echtgenote Gräfin Maria Eleonore von Colloredo (19 februari 1764 – 6 februari 1818). De man zit niet in behoeftige omstandigheden in een gevangenis, maar heerlijk relaxed in een stoel thuis, een flauwe glimlach, haast een grimlach, op de lippen. Het is duidelijk dat de graaf, nog maar 39 jaar oud, ernstig ziek is. Hij zou nog in hetzelfde jaar dat het schilderij werd gemaakt overlijden. De gedachte dat moedermelk van zijn echtgenote hem zou kunnen redden, bleek geen bewaarheid te zijn geworden. Het olieverfschilderij, 117 bij 101 cm, hangt in de Nationale Galerie Praag.