ERICH SMODICS

.
Werk in mijn bezit:

Kunstenaar: Erich Smodics
Titel: Kniedenker und Selbsteinkreiser
Jaartal: 2016
Afmetingen blad: 50 cm x 60 cm
Afmetingen beeld: 48 cm x 40 cm
Oplage: 28/30
Gesigneerd: Ja, handgeschreven (rechtsonder)
Materiaal: Giclee op zwaar handgemaakt katoenpapier
Ingelijst: Nee
.
.
Meer zien van Erich Smodics:
Galerie Sylfaen / Kunstenaars
Gierig Kunstprojekte – Erich Smodics
.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

ERICH SMODICS

Erich Smodics (Bregenz, 4 februari 1941) een een Oostenrijks schilder en lid van de Bregenzer Kreises. In 1960 volgde Smodics een opleiding tot vormgever en designer; aansluitend werkte hij als ontwerper van textielen. In 1966 had hij zijn eerste tentoonstelling in Bregenz en in Wenen (de Montfort-Preis-Ausstellung), toen nog naast zijn beroepsmatige activiteiten. Vanaf 1970 leeft hij echter geheel van zijn werk als schilder, graficus en beeldhouwer. Een aantal van zijn werken bevinden zich in vooraanstaande collecties, zoals de Graphischen Sammlung Albertina in Wenen, het museum van Salzgitter (Duitsland), de verzameling van de Industrie- und Handelskammer Foyer Börse Frankfurt), in het Vorarlberger Landesmuseum, in het ministerie van Onderwijs te Wenen, in het Gurlitt Museum in Linz, in Galerie Zentrum. Galerie Peithner-Liechtenfels en Galerie Zentrum, alle drie te Wenen, in Galerie Wiegand in Keulen en in het Museum Haus zum Cavazzen in Lindau.

(meer…)

INTERVENTIE

Na een lange, drukke werkdag vol intensieve gesprekken zit ik in de bus op weg naar huis. Het is een prachtige lentedag, veel te mooi om binnen te zijn. Daarom stap ik dan ook een halte eerder uit, zodat ik de langere route kan nemen die over een dijkje langs de kinderboerderij naar mijn huis voert. De avondzon brandt op mijn huid en het is een weldaad om het lommerrijke dijkje op te stappen. Hoge populieren aan weerszijden vormen een hoge, groene tunnel waar zo nu en dan kleine vlekjes gouden zonlicht doorheen sprankelen. De wind doet de bladeren ritselen in een slepende cadans van subtiele windmuziek. Als ik mijn harp bij me had, zou ik onze stemmen eraan toevoegen.

Genietend van de wind, de zon en de geur van gras en populieren wandel ik rustig door de bomentunnel, mijn blik op oneindig, mijn geest prettig leeg. Ik ben in zo’n staat dat ik er fysiek wel ben, maar mentaal in een soort persoonlijke zeepbel zit die me afschermt van de boze buitenwereld en waardoor ik alles om me heen bekijk vanuit rust en stilte en door een waas van zachte kleuren. Ter hoogte van de kinderboerderij wordt de zeepbel echter ruw stukgeprikt door een enorm kabaal. Vanaf een zijpaadje tussen twee brede sloten in komt een brandgans aangerend. Het dier is hevig in paniek en dat verbaast me niet want hij wordt achternagezeten door een gigantische mannetjeszwaan die zo te zien helemaal door het lint aan het gaan is. Het buiten zichzelf van woede zijnde beest heeft de indrukwekkende vleugels wijd gespreid, rolt woest met de ogen, gilt en sist met wijdopen bek en maakt met de grote platvoeten een enorme vaart. In de sloot ernaast zwemt zijn gade met een groepje donzige kinderen. Zij houdt haar hoofd gebogen, de blik afgewend en posteert zich tussen haar kroost en het tafereel, alsof zij zich naar haar kinderen toe een beetje geneert voor het gewelddadige gedrag van pa en hen ervan weg wil loodsen. (meer…)

AANDACHT VOOR FOTOGRAFIE 5

De vijfde maal vraag ik uw aandacht voor mijn andere weblog en daarbij gewezen op het feit hoe gemakkelijk je deze fotosite kunt volgen, namelijk door http://fabian73.tumblr.com/rss in te voeren. Het aantal bezoekers van mijn Tumblr-fotoblog zit nog steeds in de lift, gestaag maar naar mijn mening te traag. Daar ben ik niet ontevreden over, maar meer dagelijkse bezoekers zijn dus altijd welkom. Voor de goede orde: op een zeer enkele uitzondering na is geen enkel van de foto’s die ik er plaats mijn eigendom. Tumblr is slechts een platform waarop allerlei mensen foto’s, tekeningen en verhalen plaatsen, over elk denkbaar onderwerp. Ik selecteer met enige regelmaat uit de grote berg Tumblr collegawebloggers de afbeeldingen die ik mooi vindt. Elke dag worden er acht geplaatst. Nu eens aandacht voor aparte dieren portretten. Na aflevering 1, aflevering 2, aflevering 3 en aflevering 4 inspireert dat misschien om de site dagelijks te gaan volgen.

8 APRIL – JOHANNES LEENDERT SCHERPENISSE

Johannes Leendert Scherpenisse (Amsterdam, 8 april 1888 – aldaar, 13 februari 1966) was een Nederlands fotograaf. De vader van Scherpenisse, Sebastiaan, kwam te overlijden toen Johannes zeven jaar oud was. Samen met zijn moeder vertrok hij naar familie in Kapelle. Vanaf 1904 was Johannes weer in Amsterdam en had een onderkomen gevonden in de Lijnbaansteeg. J.L. Scherpenisse ging er vaak op uit om de gebouwen, straatgezichten en belangrijke gebeurtenissen in Amsterdam te documenteren. Zijn werkterreinen waren in de jaren 1905-1913 in de eerste plaats de grote Amsterdamse markten: Amstelveld, Waterlooplein, Nieuwmarkt, Noordermarkt en Westerstraat. Op de Albert Cuyp maakte hij in 1905 de oudste foto’s van deze beroemde markt. Daarnaast fotografeerde hij het leven op straat in de typische volksbuurten: de Jordaan, de Pijp en delen van de Jodenbuurt. Ook zocht hij drukke plekken in de stad, zoals de Dam, het Damrak en Rokin, een feest op het IJsclubterrein achter het Rijksmuseum, de steigers achter het Centraal Station of juist een groep schaatsers op een ijzig bevroren Boerenwetering. Ook maakte hij “uitstapjes” in de omgeving, zo was hij onder andere te vinden in Ouder-Amstel, Nieuwendam, Sloterdijk, de Omval en de Schinkel. De Julianafeesten, marktventers met hun marktwaar, een mes en scharensliep, die werd gebruikt om schaatsen te slijpen en het leven in de havens zijn slechts enkele voorbeelden die Johannes door middel van zijn “ogenbliksfotografie” heeft vastgelegd. Door zijn rustige, registrerende werkwijze documenteerde Scherpenisse het leven op straat zoals dat zich voordeed aan een onbevangen voorbijganger. Vijf jaar lang maakte hij foto’s totdat zijn moeder hertrouwde. Hij stopte abrupt met fotograferen en in 1911 heeft hij slechts negen foto’s gemaakt. In 1912 en 1913 hervatte hij zijn werkzaamheden maar maakte minder foto’s dan voorheen, waarschijnlijk door de mindere vraag naar kabinetfoto’s. (meer…)

DAITHI RUA

Daithi Rua is Iers voor ‘Rode David’, de artiestennaam van David Donegan. Hij is een Ierse zanger en gitarist. Hij is geboren in Ierland, en kreeg de muziek van The Dubliners en Planxty met de paplepel binnen. Ook was hij begeesterd door The Fureys, Moving Hearts en The Pogues. David Donegan kon aardig goed overweg met stem en gitaar en via kroegen en jeugdhuizen bouwde hij aan zijn loopbaan als muzikant. Vijfentwintig jaar later staat David nog steeds op het podium. Tegenwoordig woont Daiti Rua in Gent Het is een uitvalsbasis voor concerten in heel Europa. Zowel solo als met zijn begeleidingsband. Hij wordt nu geïnspireerd door muzikanten zoals: Luka Bloom, Nanci Griffith en Andy Irvine. Hij wordt doorgaans begeleid door Ed Veltrop (accordeon, piano en zang) van het Nederlandse folkduo John O’Dreams.

Recent trad Daithi Rua op in Scherpenisse (Tholen), voor een bescheiden aantal liefhebbers van Ierse muziek. Hij had een aanzienlijk groter publiek verdiend want het was een geweldig optreden. Dus direct twee cd’s van hem gekocht (‘Stuff that works’ en ‘Life in Mechelen’). Vandaag twee nummers die niet op deze cd’s staan en ook niet in het live-optreden werden gespeeld, maar wel toto mijn favoriete nummers van Rode David horen: The Ghost of Mick McDonnell en The road to Liberty, samen met de Belgische zangeres Eva de Roovere. (meer…)

THERESIËNSTADT 4 – HEINRICH JÖCKEL

Heinrich Jöckel (Offenbach am Main, 10 juli 1898 – Litoměřice, Tsjechoslowakije, 26 oktober 1946) was SS-Hauptsturmführer, commandant van de 1. Kompanie des SS-Wachbataillons Böhmen und Mähren en van 1940 tot 1945 de commandant van de Gestapo-gevangenis Kleine Festung Theresienstadt. Jöckel maakt al jonge soldaat nog net de laatste maanden van de Eerste Wereldoorlog mee en werkte na zijn ontslag uit dienst als arbeider in enkele fabrieken. In 1931 werd hij lid van de NSDAP en maakte daar voor iemand met zijn beperkte opleiding redelijk snel carrière. In de herfst van 1939 werd hij kampcommandant van het concentratiekamp Skrochowitz, gelegen vlakbij het stadje Troppau (het huidige Opava, Tsjechië). Heinrich Jöckel kwam uit een streek waarin de pro-Duitse sentimenten enorm groot waren en de haatgevoelens ten opzichte van Joden, Tsjechen en Polen enorm groot was

Troppau was de oude hoofdstad van Silezië, was net als de rest van zuidelijk Silezië eind 18e eeuw bij Oostenrijk gevoegd. Het ging toen deel uitmaken van het zogenaamde Sudetenland, het deel van de veelvolkerenstaat die de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie was. Na de Eerste Wereldoorlog werd het vele volkeren toegestaan op basis van etnische grenzen een eigen staat te stichten. Dat met die eigen grenzen was niet erg geslaagd, waarvan de sporen tot vandaag de dag in Oost-Europa te merken zijn. Vanaf het begin kende elke staat grote minderheden. Zo werd de Duitse bevolking van de Landkreis Troppau na afloop van de Eerste Wereldoorlog onderdeel van de nieuwe republiek Tjecho-Slowakije. Ook in andere landen ontstonden omvangrijke Duitse en Hongaarse minderheden. (meer…)