RAQUEL MAULWURF

.
Werk in mijn bezit:
Kunstenaar: Raquel Maulwurf
Titel: Douche
Jaartal: 2002
Afmetingen blad: 76,5 x 57 cm
Oplage: 44/55
Gesigneerd: Ja, handgeschreven met potlood (rechtsonder)
Materiaal: Lino
Ingelijst: Nee
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
Meer zien van Hanno Edelmann:
Galerie Sylfaen / Kunstenaars
Livingstone Gallery

Advertenties

RAQUEL MAULWURF

.
Werk in mijn bezit:
Kunstenaar: Raquel Maulwurf
Titel: Zwemmen
Jaartal: 2002
Afmetingen blad: 76,5 x 57 cm
Oplage: 12/55
Gesigneerd: Ja, handgeschreven met potlood (rechtsonder)
Materiaal: Lino
Ingelijst: Nee
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
Meer zien van Hanno Edelmann:
Galerie Sylfaen / Kunstenaars
Livingstone Gallery

RAQUEL MAULWURF

Raquel Maulwurf (Madrid, 19 mei 1975) is een Nederlands kunstenares. Maulwurf bracht haar jeugdjaren afwisselend in Nederland en Spanje door. Ze studeerde van 1993-1997 aan de Academie voor Beeldende Kunst (nu onderdeel van ArtEZ hogeschool voor de kunsten) in Arnhem en volgde daarna van 2001-2002 een studie multimedia aan het SAE International Technology College in Amsterdam. Ze heeft bekendheid verworven met haar houtskooltekeningen die de destructie van stad en landschap als onderwerp hebben. Het formaat van haar tekeningen varieert van nauwelijks A4 tot meters grote muurtekeningen. Opvallend is dat het tekenwerk geordend in series wordt gepresenteerd. De serie Trümmerfelder bestaat uit meer dan honderd tekeningen. Op basis van archiefonderzoek, fotomateriaal en gesprekken met overlevenden probeert Maulwurf de vernietigende effecten van bombardementen en ander oorlogsgeweld in houtskooltekeningen te vangen. Mensen komen er niet in voor. Wat resteert op het witte vlak van het tekenpapier of –karton is een impressie van in puin geschoten architectuur, neergezet in rauwe houtskoollijnen. Zo ontstonden tekeningen van onder andere Rotterdam, Nagasaki, Auschwitz, Dresden, Berlijn en Guernica. De series FLAK (Flugabwehrkanone), New York City 11/9 en Zeppelins worden gepresenteerd op zwart passe-partoutkarton, waarvan het oppervlak werd open gekrast om de destructie vorm te geven. De serie Favela werd gemaakt in 2005 in São Paulo. Ze toont de continue ruimtelijke transformatie van de sloppenwijken in deze stad.

Naast houtskooltekeningen werkt Maulwurf ook met houtsneden. Haar techniek heeft iets nietsontziends: iedere kleur waar niets meer overheen wordt gedrukt, wordt weggesneden. Het werk van Maulwurf was te zien in een groot aantal solo- en groepstentoonstellingen in Tokio, Londen, Milaan en Berlijn. In Nederland toonde het Stedelijk Museum Schiedam in 2007 een aantal werken uit de serie Trümmerfelder in de expositie ‘Drawn to destruction’. Maulwurf ontving in 2002 de Grafiekprijs en werd in 2006 genomineerd voor de Mario Razzano Prijs voor jonge kunstenaars.
(meer…)

EROTIEK IN DE 19E EEUW – 08

LA GRANDE BOUCLE 21

Nog steeds duikt in heel wat wielerboeken de naam van Corneille Marijnissen op als eerste Nederlandse deelnemer aan de Tour de France. Sommige schrijvers beweren met grote stelligheid dat Marijnissen in 1910 aan de start stond en de Tour als 34e heeft beëindigd. Wat een formidabele prestatie zou zijn geweest, want in dat jaar werden voor het eerst illustere Pyreneeën-bergen als de Tourmalet, Col d’Aspin, Peyresourde en Aubisque in het programma opgeno-men. Anderen houden een slag om de arm. Er wordt dan gewezen op de gebrekkige Tour-administratie in de eerste jaren, die zou verklaren waarom Marijnissen in geen enkele rituitslag of klassement voorkomt. Als bewijs voor zijn deelname is er slechts een foto waarop de coureur staat afgebeeld bij de start van een etappe.

Corneille Marijnissen werd in 1889 in Roosendaal geboren, maar verhuisde al zeer jong naar Noord-Frankrijk. Zijn vader werkte voor een Frans bedrijf met een vestiging in Roosendaal en werd in 1900 overgeplaatst naar Ronchin (bij Lille). De vier kinderen groeiden op als Franse jongetjes en in 1906 werd Corneille wielrenner. In 1910 maakte hij deel uit van het team van fietsenfabriek Célen dat in dat jaar met vier renners aan de Tour zou hebben deelgenomen. Er gingen 110 renners van start voor de ronde waarin 4.737 kilometer over onbeschrijflijk slechte wegen moesten worden afgelegd. Met dus voor het eerst het hooggebergte in de Pyreneeën. Marijnissen zou later verklaren dat hij een 12 kilo zware doortrapper had; van Célen kreeg hij banden, gereedschap, kleding en een beloning. Van de Tour-organisatie kregen de renners een onkostenvergoeding van tien francs per twee dagen om hun kosten te betalen (hotel, maaltijden en verdere verzorging). Dat hotel moesten ze overigens na aankomst van de monsteretappe zelf gaan zoeken. Als ze onderweg pech kregen, moesten ze zelf op zoek naar een fietsenmaker en als ze door een valpartij gewond waren moesten ze maar zien hoe ze bij een ziekenhuis of een dokter kwamen. Slechts 41 renners zouden de finish in Parijs halen, waarbij na het opmaken van het klassement volgens de toen gebruikelijke puntentelling Octave Lapize de winnaar was. Marijnissen zou volgens de overlevering als 34e geëindigd zijn. (meer…)

MARCELLUS EMANTS – OP ZEE (16)

Eén mens boven allen…. altans boven velen…. gelukkig te willen maken, er naar te streven in haar ogen de gever te zijn, aan wie zij alles goeds verschuldigd is…. ach, ja, ook dat is eerzucht en gelijk een Napoleon zeggen kon, dat hij het Franse volk zo innig had liefgehad, wijl hij zich door dit volk afgodies vereerd had geweten, zo meende hij – Satis – Clara lief te hebben, omdat ook hij voelde voor haar een godheid te zijn.
Lang had hij de huweliksreis willen doen duren; maar plotseling werd ie gestuit. Een telegram van Louise riep hem terug naar het ziekbed van zijn moeder en ofschoon de oude vrouw nog enige maanden het leven hield, kwam zij niet meer op de been.
Ze was lief, heel lief voor hem geweest, die moeder. Hij had haar niets te verwijten en voor veel te danken; maar… van haar gehouden… neen; dat had hij niet.
Zodra het gedachteloos-napraten-van-voorgekauwde-meningen in hem geëindigd en het zelfstandig-oordelen begonnen was, had hij tussen haar en hem dezelfde kloof of liever dezelfde onoverbrugbare stroom waargenomen, die hem scheidde van alle mensen. Naast de banden van het begrepen-en-gesteund-worden, welke hem over die stroom heen aan Passtra, van het vermaakt-en-vereerd-worden, welke hem aan Clara bonden, had de band van dankbaar-te-moeten-zijn slechts een zeer betrekkelike waarde voor hem bezeten. Voor haar goede bedoelingen, haar talrijke blijken van moederlijke genegenheid was hij zeker erkentelik; maar voor ’t geen zij meende, dat haar grootste geschenk was geweest: voor het leven, voor zijn leven was hij ’t in ’t geheel niet. Zij had hem ook veel te dikwijls getoond niets te begrijpen van de gedachten- en gevoelswereld, waarin zijn geest zich bewoog en waaruit zijn teleurstellingen ontsproten. Zij noemde het leven altoos goed en mooi, beklaagde tegelijkertijd, alle vreugde loochenend, elk menselik lot en werd boos, als iemand de opmerking maakte, dat hierin toch voor ’t minst een zonderlinge tegenstrijdigheid lag. Hij – Satis – was sedert zijn terugkeer van de akademie in haar ogen een ondankbare geweest, die ziende blind bleef voor al ’t geen hij vóór had boven tal van mensen en bemerkend, dat elk gesprek met zijn moeder op deze verklaring uitliep, dat elke redenering, waarin hij zich duidelik trachtte te uiten, door haar met ditzelfde argument werd beantwoord, had hij ’t opgegeven zijn denken en voelen haar te openbaren, was hij er toe gekomen met haar te babbelen over de nieuwtjes van den dag. En zij had dit als een vernedering gevoeld, hem meer dan eens gezegd: (meer…)

5 NOVEMBER – ART GARFUNKEL

Arthur Ira Garfunkel (New York, 5 november 1941) is een Amerikaans singer-songwriter en is vooral bekend geworden als helft van het duo Simon & Garfunkel, een van mijn all-time favorieten. Toen hij vier was, werd hij voor het eerst geconfronteerd met muziek; de eerste bandrecorder kwam in huize Garfunkel. Tijdens zijn lagereschoolperiode begon hij met het zingen van liedjes van onder andere de Everly Brothers. Samen met Paul Simon, die hij toen al kende van school. Ze richtten samen een bandje op en begonnen met kleine optredens. Ze noemden zich Tom and Jerry en kregen onder die naam ook hun eerste opnamecontract. Hey Schoolgirl was een nummer dat ze zelf geschreven hadden. Later gingen ze verder als Simon & Garfunkel. Zij brachten een aantal albums uit, waaronder Parsley, Sage, Rosemary & Thyme (1966), en Bridge Over Troubled Water (1970). Thuis helemaal grijs gedraaid en er gaat eigenlijk geen maand voorbij dat ik niet minstens één LP van hen draai. Ook de soundtrack van de film The Graduate (1968) bevat veel van hun muziek, waaronder het lied Mrs. Robinson.

In 1970 gingen Simon en Garfunkel uit elkaar door onenigheid. Nadat hij een aantal jaren had geacteerd begon Garfunkel in 1973 met een solocarrière als liedjesschrijver en zanger. In 1979 had hij zijn grootste hit met Bright Eyes, dat uitkwam als onderdeel van de soundtrack van de film Watership Down. Het was in Nederland de bestverkochte single van het jaar 1979. In 1983 besloot hij een voettocht door de Verenigde Staten te maken van de oostkust naar de westkust. Hij begon in New York en liep elke maand een aantal dagen; uiteindelijk heeft hij er zo’n 13 jaar over gedaan. Hij kwam in april 1996 aan in de staat Washington. Van deze voettocht is ook een dvd gemaakt. Hierop worden passages uit zijn dagboek (dat hij gedurende zijn hele tocht bijhield) gecombineerd met een liveoptreden opgenomen in 1996 op Ellis Island. Tijdens dit optreden zong Garfunkel ook een duet met James Taylor en zong zijn vrouw Kim Cermack Garfunkel ook enkele nummers. In 1981 kwamen Garfunkel en Simon weer bij elkaar voor een concert in Central Park in New York en in 2003 voor een tour door Amerika en Europa.

(meer…)