PENSIOEN?

Gisteren genoten van mijn verjaar- en pensioendag. Het werk gaat echter gewoon door hoor…..

Advertenties

10 JUNI – GUSTAVE COURBET 2

In 1844 debuteerde Gustave Courbet met het portret Courbet met zwarte hond op de Salon van Parijs, de grote overzichtstentoonstelling in het Louvre. Daarna hebben we in het vorige artikel (Courbet 1) een sprongetje in de tijd gemaakt door extra aandacht te besteden aan een van zijn meesterwerken, Het atelier van de schilder. In 1848 werden tien werken van de kunstenaar geaccepteerd voor de Salon. Dat was een succes te noemen, maar zijn werk zou voor veel opschudding gaan zorgen, omdat hij alledaagse gebeurtenissen op het Franse platteland schilderde op zodanig groot formaat, welke volgens de normen van de academie normaliter uitsluitend bedoeld was voor de gewichtigheid van historiestukken. De kunstenaar was zelf echter van mening dat zijn afbeeldingen van gewone mensen goed de tijdgeest weergaf. Hij vond dat dit onderwerp daarom bij uitstek goed tot zijn recht kwamen op het grote formaat van een historiestuk. Hij had de ambitie om de thematiek van historieschilderijen ingrijpend te veranderen. De schilderijen Een begrafenis in Ornans en De steenkloppers uit 1849 zijn hier voorbeelden van.

In 1855 accepteerde de jury voor de Wereldtentoonstelling van Parijs tien werken van Courbet, maar zijn monumentale doek Het atelier van de schilder werd geweigerd. Maar Courbet liet het er niet bij zitten en creëerde in een barak – tegenover de entree van de wereldtentoonstelling – een eigen expositiegelegenheid, en gaf deze de naam ‘Pavillon du Réalisme’. Tevens publiceerde hij zijn Realistisch Manifest. Hij wist vooral jonge kunstenaars, journalisten en schrijvers te enthousiasmeren. De critici waren echter onverbiddelijk en bleven schande spreken van zijn monumentale schilderijen, welke inhoudelijk gezien rechtstreeks tegen fundamentele academische normen en regels ingingen. (meer…)

PENSIOEN

10 JUNI – GUSTAVE COURBET 1

Gustave Courbet (Ornans, 10 juni 1819 – La Tour-de-Peilz, 31 december 1877) was een Frans realistisch schilder en een voorloper van het impressionisme. Hij schilderde taferelen uit het dagelijks leven, naakten (onder meer het zeer gewaagde L’origine du monde) en gevarieerde landschappen. De realistisch schilderende kunstenaar Gustave Courbet deed veel stof opwaaien met zijn schilderijen, die het dagelijkse leven op het platteland als onderwerp hadden. Dat hij dergelijke onbenulligheden op monumentaal formaat schilderde, dus met de statuur en grandeur van historiestukken, werd als aanstootgevend ervaren in de academische kunstwereld van zijn tijd. Courbet is een van de belangrijkste schilders van de negentiende-eeuwse stroming van het realisme. Andere kunstenaars, die hiertoe worden gerekend zijn Honoré Daumier en Jean-Francois Millet, een representant van de School van Barbizon.

Courbet werd geboren in 1819 als zoon van welgestelde boeren. Zij hadden een carrièreloopbaan voor ogen voor hun zoon, maar Courbet zou daar zelf anders over gaan denken. Hij ging eerst studeren aan de Academie van Besançon en op zijn twintigste ging hij naar Parijs om rechten te studeren. Maar steeds vaker ging hij naar het atelier van Von Steuben en Hesse, en schilderde hij meesterwerken na uit het Louvre, waaronder werken van Titiaan, Rembrandt en Rubens. Al snel besloot hij om op autodidacte voet verder te gaan met het schilderen. Hij vond grote inspiratie bij meesters van de romantiek als Delacroix en Géricault. (meer…)

AEON FUX

Aeon Fux is woonachtig in Olympia, de hoofdstad van de noordwestelijke staat Washington. Olympia is oorspronkelijk het hart van de ondergrondse vrouwenpunk beweging, zoals vormgegeven in Riot Grrrl. Nirvana heeft een tijdje in Olympia verbleven. Kurt Cobain schreef hier Nevermind Aeon Fux is gezien haar uiterlijk een duidelijke vertegenwoordiger van de vrouwenpunk, maar qua muziek doet het op geen enkele manier aan punk denken. Alles wat ik op internet over haar kan vinden, straalt echter een en al punk uit. Dat is verder verrekte weinig: geen info over haar echte naam of een korte biografie. Alles wat ik heb kunnen vinden is dat ze lesbisch is en dat ze vanwege haar overgewicht redelijk onzeker over zichzelf is. Verder is ze actief in acties tegen bijvoorbeeld seksueel misbruik, zoals van de vermaarde fotograaf Terry Richardson, die er van wordt beschuldigd jarenlang (vaak jeugdige) modellen te hebben aangezet tot seksuele activiteiten met hem. O ja, Aeon Fux, die zichzelf omschrijft als “an alien musician bringing sounds of the cosmos to the earth”, bespeelt de omnichord, een weinig gebruikelijk instrument met een harpachtig geluid en een punkachtig uiterlijk.  Wat dan weer wel bij haar past. Zoals uit de foto’s en video’s blijkt ziet de dame er wat excentriek uit, hoewel dat in het dagelijks leven schijnt mee te vallen, maar de muziek is zonder meer mooi.

aeon fux 1aeon lux 2aeon lux 3
(meer…)

ARTHUR NEBE – HET MASKER VAN DE MASSAMOORDENAAR

In 2016 verscheen het eerste deel van een drieluik, waarin Kevin Prenger drie SS’ers beschrijft die een dubbelrol zouden hebben gespeeld, namelijk enerzijds volop actief in de nazi-machinerie en de massamoord op Joden, socialisten, homoseksuelen, zigeuners, Jehova Getuigen en gehandicapten en anderzijds ook met betrokkenheid in het Duitse verzet. In deel 1 werd Kurt Gerstein besproken, een SS-Oberstürmführer die probeerde zand in de moordmachine te gooien door informatie aan buitenlanders te verstrekken over de geheime en gewelddadige operaties in Oost-Europa, maar tegelijkertijd wel in de positie zat dat hij betrokken was bij het euthanasie-programma, bij Aktion Reinhard en Zyklon-B aan de concentratieprogramma leverde. In het tweede deel kwam Konrad Morgen aan bod, een SS’er die binnen de juridische sector van die organisatie actief was. Na de oorlog beriep die zich op verzetsactiviteiten, omdat hij talrijke SS’ers voor ernstige vergrijpen voor de rechtbank had gebracht. Het creëerde een wat schizofrene situatie: binnen in de oorlog bracht hij bijvoorbeeld hooggeplaatste SS’er die in Auschwitz of soortgelijke kampen werkzaam waren voor de rechtbank onder beschuldiging van moord. Daar lag dan overigens geen moreel bezwaar aan ten grondslag, maar Morgen toonde zich een bijzonder steile jurist: het verderfelijke lag hem niet in de moord op de Joden en andere slachtoffers, maar in het feit dat alles niet via de correcte procedures was uitgevoerd. In beide gevallen lijkt het er erg op dat men vooral heel sluw een ontsnappingsroute voor zichzelf heeft willen creëren toen men eenmaal inzag dat de oorlog verloren was. Spijt, berouw en pogingen het verhaal naar buiten te brengen zijn natuurlijk sterke verzachtende omstandigheden, maar maakt de schuld niet ongedaan en maakt er zeker geen voorbeeld of held van. (meer…)

IWAN DEMJANJUK 4

Op 12 mei 2011 veroordeelde de rechtbank in München de inmiddels 91-jarige Iwan Demjanjuk tot vijf jaar celstraf voor medeplichtigheid aan moord op zeker 28.000 Joden. In vier afleveringen wordt een korte biografie gegeven van één van de laatste nazi-beulen die voor de rechter werd gebracht.
Bij het proces werden mede-aanklagers gehoord, waaronder Rob Fransman, Paul Hellmann en Marco de Groot, die over het proces of naar aanleiding daarvan hun levensverhaal opschreven.
Verder schreef de journalist Wim Boevink voor Trouw columns over het proces, die onder de titel “Dienstausweis 1393” werden gepubliceerd. In de afleveringen vijf t/m acht worden de recensies op die boeken gegeven.
.
.
Aflevering 4
.
Het proces in Duitsland
In Duitsland werd Demjanjuk eerst door de artsen van de gevangenis Stadelheim onderzocht. Ze concludeerden dat de hoogbejaarde een prima conditie had en dus zonder problemen in hechtenis kon worden genomen en berecht kon worden. De gebruikelijke eerste stap van Demjanjuk was een proces te voeren tegen elke rechtsgang die hem bedreigd. Op 21 oktober 2009 verklaarde het Duitse constitutionele hof te Karlsruhe het beroep echter niet-ontvankelijk, zodat het proces op 30 november 2009 kon beginnen. De eerste stap van Demjanjuks advocaten was om op 1 december 2009 het proces te seponeren vanwege het ne bis in idem-principe omdat een verdachte niet twee keer voor hetzelfde feit kan worden berecht. Demjanjuk was volgens de advocaten in Israël al voor dezelfde beschuldigingen voor de rechtbank geweest en vrijgesproken; hij zou niet voor een tweede keer op basis van dezelfde beschuldigingen voor een rechtbank moeten komen. Op 21 december 2009 werd het beroep van de advocaten verworpen en kon de rechtszaak echt beginnen. (meer…)