GALATABRUG, ISTANBOEL (1890)

De Galatabrug (Galata Köprüsü) is een brug over de Gouden Hoorn die de wijken Eminönü (west) en Galata (oost) van de Turkse stad Istanboel met elkaar verbindt. De twee verdiepingen tellende brug is de langste basculebrug ter wereld met een totale lengte van 466 m en een breedte van 80 m. Het wegdek is 42 m breed, met drie rijbanen en aan beide kanten een trottoir. Er is ook een tramverbinding over de brug. Op het onderste niveau van de brug bevinden zich veel (vis)restaurants.

Lang voor de bouw van de brug waren er al plannen een brug te bouwen: sultan Bayezid II liet Leonardo da Vinci een ontwerp maken maar keurde dit af. Daarna probeerde hij tevergeefs Michelangelo voor het karwei in te huren. In 1836 werd verder naar het noorden de eerste permanente brug over de Gouden Hoorn gebouwd. De eerste brug op de plek van de Galatabrug werd gebouwd in 1845, in opdracht van Bezmiâlem, de Valide Sultan (koningin-moeder), de moeder van sultan Abdülmecit. De brug werd in 1863 vervangen door een tweede houten brug en in 1870 door een derde brug. Later werd deze brug weggesleept om de brug uit 1836 landinwaarts te vervangen. Er werd een vierde brug gebouwd in 1912. Deze hield stand tot 1992, toen een brand de brug ernstig beschadigde. De huidige brug kwam gereed in 1994. De locatie is mede bekend vanwege de vele vissers die er dagelijks staan om er hun hobby of beroep uit te oefenen.

Het Nederlandse boekenweekgeschenk De brug uit 2007, geschreven door Geert Mak, gaat over de Galatabrug.
In zes hoofdstukken, die alle zes een bepaalde wind als naamgever hebben, beschrijft Geert Mak zijn verblijf gedurende al die seizoenen op de Galatabrug. Hoewel op 1 januari 2005 de nieuwe lira werd ingevoerd, gaat op de brug alles nog in de oude miljoenen. Een miljoen Turkse lira is nog maar ongeveer een halve euro waard en de auteur beschrijft de handelaars op de brug, die elke dag opnieuw proberen circa 20 miljoen te verdienen. Dat verdienen kan trouwens ook heel goed als visser. De vaakst terugkerende verkopers zijn Ali Özbağriaçik, de zolenman, Mehmet İnce, de boekhandelaar, Önder Karabuga, de sigarettenjongen, Ömer İhtiyar, de oude sjouwer, en het bejaarde echtpaar Ayhan en Fatma. Met hen en anderen voert de auteur de dagelijkse en vaak intieme gesprekken over de gebeurtenissen op de brug en hun verleden dat meestal in een Turks dorpje begon en hun toekomst. Turken, Armenen en Koerden leven naast elkaar en door elkaar op de brug in hun eigen enclaves.

Geert Mak bespreekt niet alleen de actuele dagelijkse gang van zaken in 2005 op de brug te bespreken. De elkaar opvolgende historische bruggen geven hem zo ook de gelegenheid om het interessante verleden van de wereldstad Istanboel en het Turkse Rijk te beschrijven. Hij gaat zelfs terug tot Byzantion, vandaar naar Constantinopel om voorlopig te eindigen in de huidige wereldstad Istanboel. Ondertussen is de geschiedenis van Turkije beknopt doch vlijmscherp beschreven.

Op de website van Aramcoworld een aantal interessante foto van het Istanboel anno 1890.

Advertenties
Dit item was geplaatst door Muis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: